Απαξιώνουμε τη φυσική μας θέση

Καλοκαίρι 2010 και φτάσαμε στα τριάντα χρόνια, που ετούτο το έρμο και μοναδικό νησιωτικό λιμάνι, δεν λέει να διαμορφωθεί κατάλληλα και να δημιουργήσει τον αυτονόητο «πλούτο» στη Ζάκυνθο.
Κουραστική υπόθεση, χωρίς μπούσουλα, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, χωρίς μελέτες και χωρίς οράματα.
Οι άνθρωποι που διοικούν αυτόν τον τόπο, δεν γνωρίζουν, δεν ενδιαφέρονται, δεν μπόρεσαν ποτέ να έχουν ως μιμητικό παράδειγμα, ένα αντίστοιχο παραθαλάσσιο χωριό (και όχι πρωτεύουσα νομού), έστω το Μεγανήσι της Λευκάδας στο οποίο ζουν 1.200 κάτοικοι!!!
Ξέρουμε, πως οι άρχοντες του τόπου είναι ανίκανοι. Είναι ακατάλληλοι άνθρωποι, σε ακατάλληλες θέσεις. Γιατί να έχουμε την απαίτηση, ένας γιατρός ή ένας καθηγητής ή ένας δημόσιος υπάλληλος, που εκτελεί χρέη «άρχοντα», να σκεφτεί, τι πρέπει να γίνει ώστε να δημιουργήσει συνθήκες ανεξίτηλες και ανταγωνιστικές σε αυτό το νησί; Γιατί να βελτιώσει τις υπηρεσίες του, την ομορφιά, την καθαριότητα και την εν γένει οργάνωσή, στον υπ’ αριθμό ένα πρωτογενή τομέα, που είναι ο τουρισμός;
Μια ζωή, μπαίνει ο μισθός του δεκαπενθήμερου στο λογαριασμό του και του αρκεί! Αγωνιούσε ποτέ αν φθάσει η μέρα που όλα θα καταρρεύσουν;
Χάλια μαύρα. Μηδέν προκοπή σε όλα τα επίπεδα. Ανορεξία και αδιαθεσία. Ανικανότητα και ημιμάθεια. Τα πρώτα χρόνια ψιλομαθαίνουν και τα υπόλοιπα το παίζουν παράγοντες.
Σε όλα τα εκατοντάδες χιλιόμετρα μήκους των ακτών του νησιού μας, δεν υπάρχει μια γωνιά, να δέσουν δύο ιστιοφόρα με ασφάλεια.
Μόνο ο Μόλος Αγίου Νικολάου και εκείνος παραμένει, όπως τον άφησαν οι Βενετσιάνοι εδώ και 400 χρόνια! Πριν από 400 χρόνια είχαν οράματα και έβλεπαν τις ανάγκες υποδομών. Ο δούκας Σαλβαδόρ, στο βιβλίο του «Τζάντε» που εκδόθηκε το 1902, πρότεινε έντυπες λύσεις για την σύγχρονη διαμόρφωση του λιμανιού.

Σήμερα μόνο θλίψη
Εδώ και δύο χρόνια τοποθέτησε το λιμενικό ταμείο 5-6 πίλαρ (σύστημα για παροχή ρεύματος και νερού) και το καυχιόμαστε λες και δημιουργήσαμε τη σούπερ υποδομή.
Σε αντίστοιχο παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας, υπάρχουν τέτοια, από τη δεκαετία του ’70 και μάλιστα 20 – 30 σε κάθε μόλο!!! Εμείς, μόλις φέτος δώσαμε (επιτέλους) λύση για παροχή νερού στο λιμάνι. Η Ζάκυνθος είναι το μοναδικό λιμάνι στο οποίο δεν έχουν φυτευτεί 100 ανοξείδωτοι κρίκοι για να δέσει ένα σκαφάκι. Αντίθετα η λύση δόθηκε με σκουριασμένες αλυσίδες (μάλλον από φέρυ), επί του πεζοδρομίου!
Ολόκληρα παραθαλάσσια χωριά και φτωχότατοι δήμοι, εκμεταλλεύονται με προσοχή και με οργάνωση, τα φυσικά τους χαρίσματα, λειτουργούν κερδοφόρες δημοτικές επιχειρήσεις και αποταμιεύουν πλούτο, για όσους χειμωνιάτικους μήνες δεν μπορούν να έχουν έσοδα από πουθενά.
Εμείς εδώ στη Ζάκυνθο λειτουργούμε, όπως μια κωμόπολη της Θεσσαλίας ή – στην καλύτερη περίπτωση – της Πελοποννήσου. Κοψίδια, αγραμματοσύνη, απροθυμία, προβοκάτσια, κουτσομπολιό και επίδειξη.
Κανείς δεν μπορεί να δει το σήμερα. Άνθρωποι άσχετοι, προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους, μέσα από μια αδιάφορη και κουτή μάζα ανθρώπων που λειτουργεί ασυνείδητα και μέχρι σήμερα, λαδώνει απλόχερα, τα αρρωστημένα γρανάζια σε έναν υποβαθμισμένο τόπο.
Ξαναγυρίζοντας στο θαλάσσιο τουρισμό και σε όσους επιμένουν να επισκέπτονται το άθλιο λιμάνι μας, πρέπει να γράψουμε ότι αυτοί που φθάνουν στη Ζάκυνθο, προηγουμένως, έχουν δει, δεκάδες παραθαλάσσιους τόπους και σαφώς «γελάνε με εμάς»….
Οι περισσότεροι, είναι γεγονός ότι δεν ξαναέρχονται, διότι δεν υπάρχει καμία υποδομή, τίποτα γραφικό και μέσα σε όλα, αντιμετωπίζουν την μανία, κάποιων ανεγκέφαλων που δρουν στο λιμάνι ανεξέλεγκτα και με μεγάλες ανοχές, με σκοπό το πανεύκολο κέρδος…
Από το 1985, φτιάχνεται Μαρίνα. Από το 1990 ψάχνουμε να δούμε πόσες θέσεις πλοίων χρειάζεται το λιμάνι. Από το 1998 διαπιστώσαμε ότι η προβλήτα για τα κρουαζιερόπλοια ήταν λάθος, αλλά όλα αυτά χόρτασαν κάμποσες τσέπες… Από το 2000 μιλάμε για νέο λιμάνι στα Λαζαρέττα και από το 2005 κάποιοι προτείνουν φθηνή και μοντέρνα λύση με πλωτές εξέδρες… ΤΙΠΟΤΑ!
Αντίθετα, μέσα στη συφορά μας, το υπάρχον αχανές και άχαρο λιμάνι – που μοιάζει με βιομηχανική περιοχή του νότου – μετατράπηκε σε παρκινγκ σκουριασμένων πλοίων. Κανείς δεν έχει αναλογιστεί, ούτε τη φοβερή υποθαλάσσια ρύπανση που δημιουργούν τα παροπλισμένα πλοία.
Στο ένα και πλέον χιλιόμετρο, από το Τουριστικό περίπτερο μέχρι τον Αγίο, οι θέσεις ελλιμενισμού, είναι πάνω στον παραλιακό δρόμο. Πρέπει να κάνεις τάμα, μη βρεθεί κανένα όχημα πάνω σε κανένα κατάστρωμα… Και ο ασύγκριτος θόρυβος και τα παρκαρισμένα οχήματα και η βρωμιά από τους υπονόμους;
Στο κομμάτι αυτό, εύκολα διαπιστώνεις, ακριβώς την ίδια υποδομή, με εκείνη που δημιούργησαν οι Βενετσιάνοι για να φορτώνουν τα καΐκια με σταφίδα και κεραμίδια από τα καμίνια. Αυτή ήταν η χρήση της παραλιακής εδώ και διακόσια χρόνια, μόνο που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, νταλίκες, μπετονιέρες και μηχανάκια χωρίς εξατμίσεις. Εμείς, σήμερα, πάμε να παντρέψουμε όλα αυτά μαζί, έχοντας απαιτήσεις μεριδίου από τον τεράστιο πλούτο που αφήνει ο θαλάσσιος τουρισμός σε όλο το Ιόνιο.


Στο Ιόνιο
Πόλη Κέρκυρας με δύο μαρίνες (φρούριο και ΑΟΚ), Γουβιά, Λευκίμη και Κάβος. Παξοί (Γάης, Λογγός και Λάκκα), Λευκάδα (Μαρίνα πόλης, Βαθύ Μεγανησίου, Νυδρί, Σίβωτα, Καστός και Κάλαμος). Κεφαλλονιά (Αργοστόλι, Ληξούρι, Αγία Εφημία, Σάμη, Πόρος, Άσσος και το κορυφαίο Φισκάρδο). Ιθάκη (Βαθύ, Κιόνι, Φρίκες). Αν σκεφτούμε και τις ακτές της ηπειρωτικής χώρας που βρέχονται από το Ιόνιο, οι υποδομές και η ομορφιά τους είναι καλύτερες από τη νησιωτική Ζάκυνθο. Σύβωτα Θεσπρωτίας, Πλαταριά, Σαγιάδα, Πάργα, Αχέροντας, Αστακός, Πρέβεζα, Ακτιο, Πάλαιρος… Ακόμη και ο νομός Ηλείας καμαρώνει με το Κατάκολο. Ακόμη και στο Παλούκι της Αμαλιάδας οι συνθήκες είναι Ευρωπαϊκές και τα τελευταία πέντε χρόνια η περιοχή έχει μεταμορφωθεί σε υψηλής ποιότητας θέρετρο.
Τι να διεκδικήσεις από όλους τους παραπάνω; Τι δίνεις για να πάρεις; Τι είναι εκείνο που θα μείνει αξέχαστο, για να δημιουργήσεις σχέση με τον μελλοντικό επισκέπτη;
Οι προσπάθειες υποτυπώδους εξυγίανσης, έχουν αποβεί άκαρπες διότι κρούουν πάνω σε συμφέροντα, ωχαδελφισμούς, κουμπαρίες και ψηφοθηρικές ανταλλαγές…
Πάνω από όλα όμως η Ζάκυνθος πάσχει από ανθρώπους με όραμα. Ανθρώπους που κρατάνε εικόνες και έχουν εμπειρίες. Ανθρώπους με εγωισμό και κύρος. Ανθρώπους που ακούνε και βλέπουν, θυμούνται και υπολογίζουν την υστεροφημία τους. Ανθρώπους που θέλουν, μετά την θητεία τους, να καμαρώνουν για το λιθαράκι που έβαλαν σε αυτό τον τόπο. Ανθρώπους που δεν θα μαυρίσουν την ιστορία της Ζακύνθου και δεν θα περάσουν στις μελανές σελίδες στο χρονοντούλαπο.
Η Ζάκυνθος δεν σταματάει σε γραφεία, δεν ικανοποιείται από κόλακες και δεν μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον της σε μπυροποσίες της πλατείας Αγίου Μάρκου…