Είμαστε… ανεκτικοί

Η κοινωνία μας δυστυχώς πάσχει από μερικά από τα πιο επικίνδυνα συμπτώματα που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στην παρακμή των πάντων. Tο πρώτο και σημαντικότερο είναι η ελαφρότητα. Tο δεύτερο πιο επικίνδυνο είναι η αδιαφορία. Kαι τα δύο μαζί δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα. Θα γίνω σαφέστερος όσον αφορά την επίδρασή του πάνω στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για την κοινωνία που ζούμε και τα χαρακτηριστικά της, που λίγο ή πολύ έχουν στιγματίσει όλους μας.
Ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας είναι η ανοχή μας σε κάθε είδους προβλήματα. Όρος που σημαίνει μια πράξη, με χαρακτηριστικό της να είναι η πλήρης απραξία. Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται αυτό, είναι ο ουσιαστικός ορισμός της ανοχής σε κάθε είδους θέματα ή γεγονότα έχει ως αποτέλεσμα την ηθελημένη άγνοια σε μια δεδηλωμένη και γνωστή κατάσταση και θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει ως όρος πολλά στοιχεία. Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο ακριβές, καθώς έχουμε στο νου για μεγάλο χρονικό διάστημα κάποιο γεγονός, ενώ η ανοχή, ως υπερσύνολο, περιλαμβάνει επιπροσθέτως και γεγονότα της καθημερινής ζωής που μετά από λίγο ξεχνάμε και εν γένει δε συγκρατούμε.
Όπου σταθείς και όπου βρεθείς, από τον τελευταίο πολίτη μέχρι τους ανώτατους άρχοντες -από τους οποίους οι πολίτες παίρνουν παραδείγματα-, διακρίνεις στη συμπεριφορά μια ελαφρότητα. Oυδεμία πειθαρχία, ουδεμία αυτοσυγκράτηση, παρά μόνο μια χαλαρότητα. Και στο νησί μας, ίσως να έχουμε χτυπήσει και ρεκόρ Γκίνες. Aπό το πρωί μέχρι αργά τη νύχτα όλα τα cafe, είναι γεμάτα με ανθρώπους κάθε ηλικίας και κάθε εισοδηματικής τάξης, οι οποίοι απλώς περνάνε την ώρα τους… Λες και είναι λυμένα όλα τα προβλήματά τους, λες και είναι όλοι εισοδηματίες, λες και είναι όλοι τους κληρονόμοι… Όλοι και όλα ένα μείγμα κενότητας, αδιαφορίας και επιδεικτικής τεχνητής ευδαιμονίας.
Εμείς πιστεύουμε ότι δεν είναι τα πράγματα τόσο απόλυτα. Νομίζω ότι η ανοχή, σε κάθε επίπεδο, είναι περισσότερο μια ανάγκη επιβίωσης του σύγχρονου ανθρώπου, χωρίς όμως να δίνουμε και συγχωροχάρτι σε όποιον έχει αναπτύξει καλύτερα το μηχανισμό αυτό στη συνείδησή του. Δεν αντιλέμε, προσφέρει πολλά, αλλά τα προσφέρει ατομικά. Είναι σαν να ανοίγουμε το παράθυρο και να πετάμε αυτά τα “σκουπίδια” που μαζέψαμε όλη μέρα ξανά στο δρόμο, χωρίς καθόλου να τα επεξεργαστούμε.
Στο δρόμο που θα περάσουμε πάλι αύριο και μεθαύριο και θα δούμε τα σκουπίδια πάλι και θα αγανακτήσουμε, αλλά που στο τέλος της μέρας θα πετάξουμε και πάλι εκεί όπως όλοι. Αυτό είναι για μένα η ανοχή. Μια απλή, χωρίς κριτική επεξεργασία, μεθοδευμένη λειτουργία του μυαλού μας να απορρίπτει ό,τι βρίσκεται κάτω από μας και δε μας αγγίζει άμεσα ή δε θέλουμε να μας αγγίζει. Μια λειτουργία που άσχετα αν θα πατήσει απόβλητα ή ένα ξερό λουλούδι δε θα μπει στη διαδικασία καν να τα διαχωρίσει, αλλά θα συνεχίσει πατώντας όπου βρει.
Με λίγα λόγια, θέλω να πω ότι αν και είμαστε όλοι περισσότερο ξέγνοιαστοι χωρίς τα προβλήματα του κόσμου, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να εξελίξουμε αυτό το μηχανισμό ακόμα περισσότερο, καθώς στην παρούσα φάση φτάνει ίσα ίσα να μαζεύει τα σκουπίδια της αυλής μας και να τα πετάει στο δρόμο. Αν όμως τώρα αυτά τα προβλήματα φτάνουν μέχρι την αυλή του σπιτιού μας χωρίς να μας λερώνουν, κάποια στιγμή στο μέλλον θα έρθει η στιγμή που όλα αυτά τα προβλήματα θα έρθουν να μας χτυπήσουν την πόρτα και θα μπουν στο σπίτι μας χωρίς να το καταλάβουμε.
Εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς χαλάρωση στα πιστεύω και στις αρχές! Παραβίαση κάποιων ορίων στην κοινωνική ζωή, με αποτέλεσμα την ανισορροπία στο υλικό, συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο! Ανοχή σε ενέργειες καταστροφικές! Έναν ωχαδελφισμό άνευ προηγουμένου!