Τα πρόσφατα γεγονότα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ο «σάλος» που δημιουργήθηκε έφεραν και πάλι στο προσκήνιο ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, την παιδεραστία, που κατά διαστήματα δίνει το παρόν και «λάμπει» στην επικαιρότητα. Τι σημαίνει όμως ο όρος παιδεραστία;
Είναι η ερωτική σχέση ενός ώριμου άνδρα προς παιδιά προεφηβικής ηλικίας, που μπορεί να φθάσει και μέχρι τον «παρά φύσιν» έρωτα.
Αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο από τη σεξουαλικότητα, που, όπως είναι γνωστό, καλύπτει το σύνολο της ζωής του ανθρώπου και επηρεάζει όλες τις διαστάσεις της ανθρώπινης υπόστασης, τη βιολογική, την ψυχική, την κοινωνική. Θα πρέπει όμως να τονίσουμε ότι, από άγνοια ή και προχειρότητα στη διατύπωση του προβλήματος, στην εποχή μας υποτιμάται η ψυχολογική διάσταση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, ενώ αντίθετα τονίζεται η βιολογική πλευρά του σεξ, δηλαδή η καθαρά σαρκική πλευρά των σχέσεων αυτών, απογυμνωμένη από κάθε συναίσθημα.
Αυτό είναι ένα τραγικό αποτέλεσμα μιας άκρατης υποκειμενικότητας, που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να συλλογισθεί ότι πέρα από το «εγώ» υπάρχει και ο υπόλοιπος αισθητός ή και νοητός κόσμος!
Έτσι καταλήγουμε στην τραγικότερη μορφή της σεξουαλικότητας, την ωμή παιδεραστία, που, στη σύγχρονη εποχή, έχει προσλάβει τραγικές διαστάσεις και που τώρα τα ταμπού της σοβαροφανούς κοινωνίας μας, υποχωρώντας ή σπάζοντας, μας φέρνουν προ του προβλήματος, που η σημερινή του διάσταση δεν επιτρέπει τους σεμνοτυφείς εφησυχασμούς μας!
Θα ήθελα να τονίσω, πριν εισέλθουμε στη σύγχρονη προβληματική του όλου θέματος, ότι είναι χρήσιμο για την πληρέστερη ενημέρωσή μας να δούμε, σε πολύ γενικές γραμμές, την ιστορική πορεία της παιδεραστίας στις αρχαίες κοινωνίες.
Είναι γνωστό ότι στους Ανατολικούς λαούς (Πέρσες – Κέλτες – Αιγύπτιους) η παιδεραστία ήταν ένα κοινωνικό γεγονός. Μάλιστα, ιδιαίτερα διαδεδομένη παρουσιάζεται η διαστροφή αυτή, όταν η θέση της γυναίκας ήταν σαφώς μειονεκτική και άνιση και γενικά σε ποιμενικούς ή πολεμικούς λαούς, που συνήθως βρίσκονταν μακριά από τις οικογενειακές εστίες.
Μοναδική εξαίρεση στους Ανατολικούς λαούς αποτελεί ο Υπερούσιος λαός, οι Εβραίοι, που τιμωρούσαν τους παιδεραστές με θάνατο.
«Ος αν κοιμηθεί μετ’ αρρένος κοίτην γυναικός, βδέλυγμα εποίησαν αμφότεροι, θανάτω θανατώσθωσαν, ένοχοι εισίν…» Λευϊτικόν ΙΗ 22
Δε θα πρέπει άλλωστε να διαφεύγει της προσοχής μας η παράθεση της τραγικής ιστορίας των Σοδόμων, των οποίων οι κάτοικοι βυθισμένοι στη μυσηρή αυτή διαστροφή παραδόθηκαν «…. εις το πυρ και το θείον της οργής του Ιεχωβά…» (Γένεσις ΙΘ 1-5).
Στις αρχαίες Ελληνικές κοινωνίες η παιδεραστία είχε την αφετηρία της στη ζωή του στρατοπέδου και αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής οργάνωσης. Στη Σπάρτη τη συναντάμε με τους χαρακτηρισμούς του εραστή (ως φιλήτωρ, εισπλήνας) και του ερωμένου (ως κλεινός, αήτας). Στην αρχαία Αθήνα ήταν πιο περιορισμένη αν και αποδεκτή, ενώ οι τραγικοί ποιητές ιστόρησαν για τον παιδικό έρωτα.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Σόλωνας επέβαλε τους πρώτους περιορισμούς για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Επίσης είναι γνωστό, σύμφωνα με μαρτυρίες του Αισχίνη, ότι τιμωρούσαν την αγοραία παιδεραστία. Εξάλλου, η διακωμώδησή της από τον Αριστοφάνη αντανακλά την αντίθεση των λαϊκών στρωμάτων προς αυτήν. Βέβαια, υπαινιγμοί για το θέμα διατυπώθηκαν τόσο για το γυμνισμό των αθλητών στην Ολυμπία, όσο και για τον Ιερό Λόχο της Θήβας (ένα τυπικό παράδειγμα ομαδικής ανδρείας που τη στερέωναν «ιδιαίτερες φιλίες»).
Στη Ρώμη, η παιδεραστία ήταν πολύ διαδεδομένη, πράγμα που φαίνεται στον αριθμό των λατινικών κειμένων της δημοκρατικής και αυτοκρατορικής περιόδου.
Αργότερα, η εμφάνιση του χριστιανισμού και η έντονη μεταβολή των κοινωνικών δομών συνετέλεσαν από κοινού στο να θεωρηθεί η παιδεραστία διαστροφή και κοινωνικά απαράδεκτη.
Επιχειρώντας, ήδη, ένα μικρό άλμα στην ιστορία, επιστρέφουμε στη σύγχρονη εποχή και την ταραγμένη κοινωνία του σήμερα, για να εξετάσουμε διεξοδικότερα την παιδεραστία με τη σημερινή της μορφή, όπως αποκαλύπτεται με τις τραγικές ιστορίες, των οποίων γινόμαστε μάρτυρες, όπως αυτές ιστορούνται στα ΜΜΕ, τα οποία, μερικές φορές, χάριν μιας κακώς εννοούμενης ακροαματικότητας, δε διστάζουν να προβάλλουν ιστορίες και αφηγήσεις γύρω από το θέμα μας, που ενδεχομένως, αντί να προσφέρουν λύσεις και σωτήριες παρεμβάσεις, αντίθετα γίνονται, ίσως, πρόξενοι μεγάλων προβλημάτων οικογενειακών και κοινωνικών, ενώ δεν αποκλείεται και ο κακώς εννοούμενος μιμητισμός, ιδίως ανάμεσα στους νέους μας, που δεν έχουν ακόμα προλάβει να αναπτύξουν τους αμυντικούς εξοπλισμούς της προσωπικότητάς τους.
Η κρίση των ηθικών αξιών και η παρεπόμενη απ’ αυτήν αδυναμία των κοινωνικών θεσμών να ανταποκριθούν στις επαυξημένες σύγχρονες ανάγκες, επηρεάζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και γεννούν τη χαλάρωση των ηθών σαν τρόπο αντίδρασης.
Πιο συγκεκριμένα, παρατηρείται ότι η μανία για την απόκτηση υλικών αγαθών και χρήματος, ανάγεται σε πρωταρχική αξία ζωής και αποτελεί, δυστυχώς, για πλείστους όσους το μοναδικό ίσως κριτήριο κοινωνικής και προσωπικής επιτυχίας, σαν να έχουν λείψει και να έχουν εκμηδενιστεί τα αγαθά της αξιοπρέπειας, της ηθικής προσωπικότητας, της εντιμότητας, αλλά και του αλτρουισμού.
Κατ’ αυτόν όμως τον τρόπο υποβαθμίζεται η ίδια η αξία της ανθρώπινης ζωής, αφού το «έχειν» αντικαθιστά το «είναι» και η βιαιότητα και επιθετικότητα του ανθρώπου αναπτύσσεται πλέον εις το έπακρον για την κατάκτηση του «έχειν».
Ο άνθρωπος έτσι ουσιαστικά γίνεται δούλος και της βιαιότητας πολλές φορές, που όμως τελικά τον οδηγεί στους σκολιούς δρόμους της κατακτητικότητας, μια μορφή – ίσως η πλέον αποκρουστική – της οποίας είναι και ο πόθος της κατακτήσεως, που δε διακρίνει φύλο, συγγένεια, ηλικία, σχέση, κοινωνία.
Η παιδεραστία, λοιπόν, αποτελεί για το δράστη εκδήλωση αυτής της βιαιότητας, η οποία όμως για το θύμα είναι ένα καίριο πλήγμα στον ψυχισμό του.
Ακόμα, οι παιδεραστικές σχέσεις οφείλονται σε μια ευρέως παρατηρούμενη σήμερα αλλοτρίωση του ατόμου μέσα στην ανωνυμία του πλήθους και την αποξένωσή του, που του δημιουργούν μοναξιά, άγχος, νευρώσεις και διατάραξη της ψυχικής του ισορροπίας και τον αφοπλίζουν από τους αμυντικούς εκείνους μηχανισμούς και τον οδηγούν στην αμφισβήτηση των ηθικών αρχών και τον κάνουν να αντιδρά στο κατ’ αυτόν «συντηρητισμό».
Ο καλούμενος «ευδαιμονισμός», η επιθυμία για άκοπο και γρήγορο κέρδος, ο εθισμός στην απραξία ωθούν το άτομο σε κάθε είδους ολισθηρότητα και βία και φυσικά στο να έχει, πλέον, όχι απλώς χαλαρή τη συνείδησή του στην απαξία των παιδεραστικών σχέσεων, αλλά ακόμα και στην αποδοχή τους.
Επίσης, ο φόβος του AIDS, που αποτελεί κρίση της δημόσιας υγείας σ’ ολόκληρο τον κόσμο, έσπρωξε τα κυκλώματα των παιδεραστών στην αναζήτηση παιδιών όσο το δυνατόν μικρότερης ηλικίας. Το δίκτυο οργανώθηκε πολύ καλά, διαθέτει τώρα και νήπια.
Μέσα σ’ αυτήν την άκρως ταραγμένη κοινωνία μας, που, σιγά – σιγά αλλά σταθερά, βαδίζει, χάριν του κακώς εννοούμενου «ευδαιμονισμού», σε μια χρησιμοθηρία στερημένη ηθικών αναστολών – έχει δημιουργηθεί μια άκρως σοβαρή κρίση και στην οικογένεια, ώστε να έχουμε φθάσει στο σημείο όπου τα μέλη της και, μάλιστα, τα πρεσβύτερα να αδυνατούν, πλέον, να εμπνεύσουν υγιή πρότυπα προς τους νεότερους.
Δείχνουν μια απαράδεκτη ανοχή σε «αρρωστημένες» καταστάσεις, με αποτέλεσμα τα μέλη των «σύγχρονων» οικογενειών να μη διαθέτουν δυνάμεις ικανές να τα αποτρέψουν από αντικοινωνικές ενέργειες, που προσβάλλουν την ανθρώπινη υπόσταση.
Έτσι, σήμερα, όλοι οι μελετητές του προβλήματος έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα – πέραν των ακραίων περιπτώσεων ψυχικώς ανωμάλων και γενικότερα παθολογικών καταστάσεων – ότι το κύριο αίτιο ανάπτυξης της παιδεραστίας είναι η αδυναμία ασκήσεως έστω και τυπικού ελέγχου ή επιβλέψεως των ανηλίκων εκ μέρους της οικογένειας.
Πολλά παιδιά, μην έχοντας, λοιπόν, την προστατευτική ασπίδα της οικογένειας, η οποία πολλές φορές είναι διαλυμένη ή διότι δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών της ή στερούμενα ιδανικών, αντιδρούν στο κοινωνικό περιβάλλον, ενώ επίσης περιθωριοποιημένα παιδιά γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης, περιπλανώμενα μόνα τους στους δρόμους των μεγαλουπόλεων.
Έντονη όμως είναι και η σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών μέσω του «τουρισμού για σεξ». Υπάρχει σχετικός τουριστικός οδηγός με τον τίτλο «Σπάρτακος», που κυκλοφορεί ελεύθερα σε 100 χώρες και δίνει στους παιδόφιλους τουρίστες την ευκαιρία να βρίσκουν εύκολα τα θύματά τους.
Σε μια πρόσφατη έκθεση της Unicef με τον τίτλο «Παιδιά χωρίς σπίτια», οι διαπιστώσεις αυτού του Παγκόσμιου Οργανισμού είναι συγκλονιστικές.
«Παιδιά χωρίς σπίτι»
«Πάνω από 100.000.000 (εκατό εκατομμύρια) παιδιά ανήκουν στα «Παιδιά του δρόμου». Από αυτά, το 95% ζει σε αναπτυσσόμενες χώρες. Τα παιδιά αυτά στερούνται την προστασία και την ασφάλεια της οικογένειάς τους και γίνονται τρωτά σε φοβερές μορφές εκμετάλλευσης και κακοποίησης. Εργάζονται στους δρόμους, σε συνθήκες ταπεινωτικές και συχνά γίνονται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης».
Η προβολή επίσης κακών προτύπων στην τηλεόραση, η αλόγιστη έκθεση του σεξ, των ανωμάλων δήθεν καλλιτεχνικών ταινιών, οι συνεντεύξεις παιδιών που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, χωρίς, μάλιστα, να τους υποδεικνύεται από τους τηλεοπτικούς «μάνατζερ» η απαράδεκτη συμπεριφορά τους και οι βλαπτικές της συνέπειες για τους ίδιους και την κοινωνία, επηρεάζουν αρνητικά, ιδίως τα παιδιά.
Η «εξιδανίκευση» της ανεξαρτησίας και η πονηρή αποσιώπηση των άσχημων πλευρών και αθλιοτήτων μιας τέτοιας ζωής αποτελούν πειρασμό για τη μετέπειτα συμπεριφορά των μοναχικών παιδιών.
Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο το γεγονός ότι παιδιά που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους εύκολα συμβιώνουν με ανώμαλους τύπους και ξεπέφτουν στη σεξουαλική διαστροφή και την πορνεία.
Σκιαγραφώντας τους θύτες – παιδεραστές, τους βλέπουμε να κινούνται ανάμεσά μας άνθρωποι σαν εμάς, παντρεμένοι άντρες με παιδιά, μεσοαστοί, που κάνουν μια ζωή «κανονική», χωρίς ορατά προβλήματα. Ανήκουν σ’ όλα τα κοινωνικά και μορφωτικά επίπεδα. Δεν προέρχονται μόνο από το περιθώριο της κοινωνίας, δεν έχουν όψη κακού και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το βρώμικο σκοπό τους.
Στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μόνο, όταν φιγουράρουν με μεγάλα γράμματα σαν κτήνη, αποκαλύπτονται οι κρυφές πτυχές της ταυτότητάς τους.
Ο θρασύδειλος παιδεραστής κυκλοφορεί ανενόχλητος κι ελεύθερα ανάμεσά μας. Ουδέποτε κάποιος θα μπορέσει να του βγάλει τη μάσκα, ποτέ δε θα περάσει από το μυαλό μας ότι μπορεί να είναι γείτονας ή γνωστός μας. Ο παιδεραστής είναι σεξουαλικά διεστραμμένο άτομο. Διακατέχεται από συναισθηματική και ψυχολογική αποστέρηση. Έχει κακές διαπροσωπικές σεξουαλικές σχέσεις. Γενικά βιώνει μια ανώριμη σεξουαλική ζωή. Κακοποιεί το παιδί που οπωσδήποτε είναι ένα παθητικό και ανίδεο πλάσμα, το οποίο θεωρεί κατώτερο και εκμεταλλεύεται τη χαλαρότητά του.
Το χρησιμοποιεί σωματικά, εφόσον είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχει αντίλογος και αμφιβολία στην ποιότητα της ερωτικής πράξης, αφού το παιδί δεν είναι σε θέση να εκφραστεί και έτσι δημιουργείται αυτή η ιδιότροπη κτητική σχέση. Βέβαια, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τη χειρότερη περίπτωση των σαδιστών παιδεραστών, οι οποίοι, λόγω των εγκληματικών τους στοιχείων είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Φέρουν σε πέρας την πράξη τους, πάντοτε με βιασμό, φοβερίζοντας το παιδί ότι θα το σκοτώσουν, οπότε ο μικρός, τρομοκρατημένος, ενδίδει σε μόνιμη βάση.
Μέσα στη δίνη του παρελθόντος, ξεχωρίζουμε σαν παράδειγμα τρεις βιαστές…
Θυμηθείτε τον Δουρή που επέβαλε την πατρική εξουσία με το βιασμό και το φόνο του παιδιού του. Δείτε τον εύπορο, μορφωμένο και καθώς πρέπει Μιχάλη Δεληγιάννη, τον παιδεραστή που άρπαζε ανήλικα αγόρια για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του, ή ακόμη το σατανικό παιδόφιλο Γεράσιμο Μπίλη Σαμαρά, που ψάρευε τα θύματά του έξω από σχολεία ή καφετέριες και τα οδηγούσε στο βασίλειό του στην Πάρνηθα, όπως το αποκαλούσε ο ίδιος.
Στον αντίποδα αυτού του εχθρού βρίσκεται ένα απροστάτευτο τραγικό θύμα, όχι μόνο των εγκληματικών ενεργειών και διαθέσεων του αδίστακτου θύτη, αλλά και των τραγικών παραλήψεων της κοινωνίας και της σημερινή παραπαίουσας μέσα στο πέλαγος των αμφιβολιών και της κρίσης των αξιών ελληνικής οικογένειας, που έχει ουσιαστικά ξεχάσει και το «Λευϊτικό» και τη «Γένεση».
Τα θύματα της παιδεραστίας παρουσιάζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα. Η συμπεριφορά τους αλλάζει ριζικά. Γίνονται περισσότερο επιθετικά, τα βασανίζουν νυχτερινοί εφιάλτες. Έχουν, πολλές φορές, σεξουαλικές φαντασιώσεις και κατάθλιψη. Οι παιδοψυχολόγοι σήμερα υποστηρίζουν ότι το σεξουαλικά κακοποιημένο παιδί παθαίνει σοκ, η συμπεριφορά του γίνεται παθητική, εμφανίζει πολλές φορές εναντιοματικότητα, η απόδοσή του στο σχολείο μειώνεται, διακατέχεται από χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης και παρουσιάζει μεγάλα ψυχοσωματικά προβλήματα στην ενήλικη ζωή. Ιδίως, πολλές κοπέλες που έπεσαν θύματα τέτοιων πράξεων σε πολύ μικρή ηλικία, αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στη μετέπειτα ερωτική τους ζωή. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί σχέση εμπιστοσύνης με κανένα άνθρωπο και σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται το φαινόμενο της αχαλίνωτης σεξουαλικότητας, που κάνει το τραγικό σε βάρος τους συμβάν της παιδικής τους ηλικίας έναν ακόμη κρίκο μιας αλυσίδας με παρόμοιες εμπειρίες, που, πολλές φορές, οδηγούν στην πορνεία. Αλλά και η αιμομικτική παιδεραστία είναι ένα τρομερό πρόβλημα της εποχής μας. Ο ανήλικος καθίσταται θύμα σεξουαλικής κακοποίησης μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Όπως παρατηρεί ο ψυχίατρος κ. Γκοτζαμάνης: «Η αιμομικτική παιδοφιλία δημιουργεί τεράστια ενοχή στα κακοποιημένα παιδιά, γιατί θεωρούν ότι το φταίξιμο είναι δικό τους. Τα παιδιά αυτά όχι μόνον δεν ξεχνούν αυτό που τους έχει συμβεί, αλλά διηγούνται την εμπειρία τους με φοβερές λεπτομέρειες, κάτι που επιβεβαιώνει ότι ξέρουν πως αυτό που τους συνέβη δεν είναι σωστό αλλά απαγορευμένο και γι’ αυτό νιώθουν υπεύθυνα και συγχρόνως υποφέρουν».
«Για να φτάσει ο μπαμπάς ή ο θείος σ’ αυτό το σημείο θα πει ότι το θέλησα ή το προκάλεσα εγώ» σκέφτεται συνήθως το δυστυχισμένο παιδί. Οι αιμομίκτες γονείς κατά κύριο λόγο είναι συνήθως αλκοολικοί ή τοξικομανείς. Υπολογίζεται ότι η χρήση οινοπνεύματος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που εξωθεί στην κακοποίηση και το ποσοστό αυτών των αλκοολικών δραστών υπερβαίνει το 54%.
Τα θύματα σ’ αυτές τις αιμομικτικές περιπτώσεις πρέπει να απομακρύνονται από το περιβάλλον τους μέχρι να ξανακερδίσουν τη χαμένη τους εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.
«Οι τραγικά τραυματικές εμπειρίες αυτών των δύστυχων παιδιών», όπως σημειώνει ο καθηγητής της Παιδοψυχιατρικής Ιωάννης Τσιαντής «μπορούν να ξεπεραστούν μετά από πολλά χρόνια και όχι πάντοτε».
Σε παρισινή εφημερίδα (Φιγκαρό) γράφτηκε ότι μια γυναίκα, ήδη εξήντα ετών, επί σαράντα χρόνια πήγαινε στον τάφο του πατέρα της, στο νεκροταφείο του Μονπελιέ, και τον καταριόταν για την αιμομιξία που είχε διαπράξει σε βάρος της.
Είναι γεγονός ότι τα ψυχικά τραύματα των κακοποιημένων παιδιών είναι βαθιά και παραμένουν ανεξίτηλα σ’ ολόκληρη τη ζωή τους.
Συνταρακτικές είναι οι εξομολογήσεις μικρών κοριτσιών που περιέχονται στο ομότιτλο βιβλίο της Μαρίας Ρίτου Πάρσι. Η διακεκριμένη ψυχοθεραπεύτρια προσπάθησε να βοηθήσει τις μικρές ασθενείς της – κοριτσάκια βιασμένα, κοριτσάκια που εξαναγκάσθηκαν να συνάψουν αιμομικτικές σχέσεις, που κατάντησαν βρόμικα εργαλεία φαντασίας και υποβλήθηκαν σε κάθε είδους εκμετάλλευση – να ξεπεράσουν τις τραυματικές τους εμπειρίες και τα αλλησυγκρουόμενα συναισθήματα της έκπληξης, του θυμού, της ενοχής, του γυμνού πόνου, του οίκτου. Προσπάθησε να σβήσει από τα παιδικά τους μάτια τις διεστραμμένες σκιές των παιδόφιλων και αιμομικτικών ενηλίκων.
Θα ήθελα να σας παρουσιάσω την έκθεση της μικρής Λουτσία, που έγραψε στην ψυχαναλύτριά της με θέμα: «Ένα μυστικό από το οποίο θα ήθελα να απελευθερωθώ».
[Το μυστικό από το οποίο θέλω να απαλλαγώ έχει σχέση με το θυρωρό του σπιτιού μου, που με φωνάζει μαζί με τη φίλη μου στο σπίτι του τα απογεύματα για να παίξουμε ανήθικα παιχνίδια. Φοβάμαι ότι είναι αμαρτία, αλλά ντρέπομαι να το εξομολογηθώ. Όμως, θέλω να το γράψω στην έκθεσή μου. Έτσι το μυστικό θα φύγει από πάνω μου. Έχω κουραστεί πια με όλα αυτά τα παιχνίδια και θα ήθελα να γλιτώσω από το θυρωρό, αλλά με απειλεί πως θα πει σε όλους ότι είμαι ξεδιάντροπη. Οι ενοχές μου με κάνουν να νιώθω άσχημα. Δεν το έκανα επειδή είμαι κακιά και τώρα έχω μετανιώσει. Θέλω να ξεφύγω από τα θλιβερά αυτά πράγματα. Θέλω να καθαριστώ, να απελευθερωθώ, να πάψω να πονάω στην ψυχή μου. Ακόμα κι αν δεν το αξίζω, εσείς θα με βοηθήσετε, έτσι δεν είναι;]
Με αδρές γραμμές σκιαγραφήσαμε την προβληματική ενός καίριου θέματος που αποκτά έντονο ενδιαφέρον, αφού άλλωστε στόχος των εγκληματικών πράξεων που προαναφέραμε δεν είναι μόνο ανήλικα απροστάτευτα παιδιά, αλλά η ίδια η κοινωνία μας και πιο πολύ η ελληνική οικογένεια, για την οποία ένα τέτοιο περιστατικό μπορεί να συγκλονίσει συθέμελα την ύπαρξή της και να αποτελέσει την απαρχή φοβερών δεινών, με τραγική κατάληξη.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος επιβάλλεται να είναι πολύπλευρη. Αρχικά, η οικογένεια, που αποτελεί την κύρια ασπίδα προστασίας των παιδιών και επωμίζεται και το κύριο βάρος της σεξουαλικής τους διαπαιδαγώγησης, πρέπει να είναι υγιής και ο ρόλος των γονέων παιδαγωγικός και συμβουλευτικός, με φιλική πειθώ, ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη εποχή της εφηβείας των παιδιών. Πρέπει στην οικογένεια να επικρατεί πνεύμα αγάπης, τρυφερότητας, κατανόησης και υπεύθυνος διάλογος με απολύτως πειστικές και όχι αυταρχικές προτροπές και παραινέσεις. Διακριτικός έλεγχος για τους τόπους που συχνάζουν, τις παρέες που έχουν και απαραίτητος δημιουργικός διάλογος και καλλιέργεια κλίματος εμπιστοσύνης των παιδιών προς τους γονείς.
Αλλά και το σχολείο φέρει σοβαρότατο μερίδιο στις ευθύνες για την προστασία των παιδιών, αφού στο χώρο του διαμορφώνεται η προσωπικότητα του παιδιού και ανοίγεται εμπρός του, με την ουσιαστική συμμετοχή των διδασκόντων, ο δρόμος για την κατάκτηση της κοινωνίας.
Σ’ αυτό το σχολείο ο νομοθέτης θα πρέπει να θεσπίσει προγράμματα κοινωνικής συμπεριφοράς, αξιοπρεπώς και με σεβασμό στην προσωπικότητα των παιδιών, καθώς επίσης και στοιχειώδη τουλάχιστον μαθήματα σεξουαλικής αγωγής από ψυχοπαιδαγωγούς και κοινωνικούς λειτουργούς, που με επιστημονική υπευθυνότητα θα διδάξουν το παιδί για το σώμα του, την ιερότητα των σεξουαλικών λειτουργιών και το σεβασμό για τη δική του σεξουαλική ζωή και των άλλων.
Πέραν, όμως, από τις δυνατότητες που μπορούν να εκπορευτούν από το σχολείο, η Πολιτεία θα πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο. Σωστή κοινωνική πρόνοια, διάφορα εναλλακτικά προγράμματα, ώστε να βοηθηθεί το κακοποιημένο παιδί να επανενταχθεί στην κοινωνία. Αυστηρή κριτική στην τηλεόραση, στις ταινίες βίας – εγκλημάτων που προβάλλονται. Ίδρυση θεραπευτικών κοινοτήτων με ειδικά προγράμματα, αλλά και εξειδικευμένο προσωπικό, εφόσον είναι απαραίτητο τα άτομα με τα οποία θα έλθει σε επαφή το σεξουαλικά κακοποιημένο παιδί, να είναι άκρως ευαισθητοποιημένα για να μπορέσει να επανενταχθεί σταδιακά στην κοινωνία.
Η παιδεραστία είναι μια πληγή που θα παραμένει πάντα ανοιχτή και θα αιμορραγεί σε βάρος αθώων πλασμάτων. Απαραίτητη κρίνεται η δική μας συμπαράσταση για μια ουσιαστική κοινωνική άμυνα εναντίων όλων εκείνων των βδελυρών εγκληματιών, που αδίστακτοι επιδιώκουν την ανατροπή της ηθικής τάξης και της κοινωνικής καταξίωσης όλων των νέων ανθρώπων.
Πρέπει να εκλείψει και ο δικός μας μιθριδατισμός μπροστά σ’ αυτά τα φαινόμενα που συχνά βλέπουμε μπροστά μας, που τα ξεπερνάμε με ένα αδιάφορο σήκωμα των ώμων. Δεν πρέπει να σιωπούμε όταν αντιλαμβανόμαστε νοσηρά φαινόμενα και καταστάσεις που αναφέρονται στα καίρια θέματα που προαναφέραμε. Γιατί η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός. Και πρέπει σ’ αυτές τις περιπτώσεις να σπάσει, με τελικό στόχο τη διάσωση του «παιδιού βασιλιά», που η ενδεχόμενη αδιαφορία μας τείνει να το καταντήσει «παιδί θύμα».
Της Μαίρης Ρουκανά