Το νησί της ανοχής!!!

Ο τίτλος εκφράζει σαφώς το κύριο θέμα και των ημερών και όλων όσων ακολουθούν. Πρόκειται για την κοινωνία που ζούμε και τα χαρακτηριστικά της, που λίγο ή πολύ έχουν στιγματίσει όλους μας. Ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας είναι η ανοχή μας σε κάθε είδους προβλήματα.
Ως όρος σημαίνει μια πράξη, με χαρακτηριστικό της να είναι η πλήρης απραξία. Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται αυτό, είναι ο ουσιαστικός ορισμός της ανοχής σε κάθε είδους θέματα ή γεγονότα έχει ως αποτέλεσμα την ηθελημένη άγνοια σε μια δεδηλωμένη και γνωστή κατάσταση και θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει ως όρος πολλά στοιχεία.
Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο ακριβές, καθώς έχουμε στο νου για μεγάλο χρονικό διάστημα κάποιο γεγονός, ενώ η ανοχή, ως υπερσύνολο, περιλαμβάνει επιπροσθέτως και γεγονότα της καθημερινής ζωής που μετά από λίγο ξεχνάμε και εν γένει δε συγκρατούμε.
Πού λοιπόν συναντούμε την ανοχή στις μέρες μας; Είναι θα λέγαμε ένα καθημερινό φαινόμενο. Αφορά στη διάλυση των πάντων μέχρι μια φτωχή γριούλα που προσπερνάμε το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά ή ένα ζευγάρι που ακούμε να μαλώνει συνέχεια στο διπλανό διαμέρισμα.
Όσο αποτρόπαια ή απλώς αποκρουστικά κι αν είναι πολλά από αυτά που φτάνουν στα μάτια μας, η ανοχή μας έχει τη δυνατότητα να ανοίγει ένα παράθυρο ή ένα κάδο σκουπιδιών πίσω στο μυαλό μας και να τα πετάει όλα μέσα χωρίς να τα χωρίζει σε κατηγορίες αναλόγως με την σοβαρότητα αντιμετώπισης που χρήζουν.
Αυτός ο κάδος γεμίζει καθημερινά με νέα σκουπίδια και η ανοχή μας είναι υπεύθυνη, όχι τόσο για την περισυλλογή, αλλά για το άδειασμά του. Είναι ίσως για πολλούς ένα χρήσιμο εργαλείο στην κοινωνία που ζούμε, καθώς τα όποια προβλήματα μας φορτώνονται επιπλέον, έστω και ψυχολογικά, καταφέρνουμε με αυτό τον τρόπο να απαλλασσόμαστε από αυτά και να μη γίνονται βάρος σε μας. Και πράγματι αυτό δεν είναι κάτι κακό αναγκαία.
Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι δεν είναι τα πράγματα τόσο απόλυτα. Νομίζω ότι η ανοχή, σε κάθε επίπεδο, είναι περισσότερο μια ανάγκη επιβίωσης του σύγχρονου ανθρώπου, χωρίς όμως να δίνουμε και συγχωροχάρτι σε όποιον έχει αναπτύξει καλύτερα το μηχανισμό αυτό στη συνείδησή του.
Δεν αντιλέμε, προσφέρει πολλά, αλλά τα προσφέρει ατομικά. Είναι σαν να ανοίγουμε το παράθυρο και να πετάμε αυτά τα «σκουπίδια» που μαζέψαμε όλη μέρα ξανά στο δρόμο, χωρίς καθόλου να τα επεξεργαστούμε. Στο δρόμο που θα περάσουμε πάλι αύριο και μεθαύριο και θα δούμε τα σκουπίδια πάλι και θα αγανακτήσουμε, αλλά που στο τέλος της μέρας θα πετάξουμε και πάλι εκεί όπως όλοι. Αυτό είναι για μένα η ανοχή.
Μια απλή, χωρίς κριτική επεξεργασία, μεθοδευμένη λειτουργία του μυαλού μας να απορρίπτει ό,τι βρίσκεται κάτω από μας και δε μας αγγίζει άμεσα ή δε θέλουμε να μας αγγίζει. Μια λειτουργία που άσχετα αν θα πατήσει απόβλητα ή ένα ξερό λουλούδι δε θα μπει στη διαδικασία καν να τα διαχωρίσει, αλλά θα συνεχίσει πατώντας όπου βρει.
Πως θα αλλάξει αυτό το χάλι; Αυτό θα γίνει μόνο όταν αλλάξουν οι άνθρωποι, όταν αποκτήσουν κοινωνική συνείδηση και όχι όταν αλλάξει η κυβέρνηση. Κοιτάξτε καθημερινά και εμάς αλλά και τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν και συνειδητοποιήστε την αναισθησία μας σε πολλά επίπεδα. Έλλειψη σεβασμού στον συνάνθρωπο, στο περιβάλλον, στο κράτος. Είμαστε μια κοινωνία που το μόνο που ξέρει καλά είναι να καταναλώνει και να δουλεύει.
Έχουμε καταντήσει να κοιτάμε με μια απίστευτη αναισθησία όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και απλά δεν μας νοιάζουν γιατί δεν μας αγγίζουν. Μάλλον νομίζουμε ότι δεν μας αγγίζουν. Και αν αυτά σας φαίνονται λίγο άσχετα με το θέμα μας τότε σκεφτείτε το δύο φορές γιατί μέσα από όλα αυτά που συνέβησαν αυτές τις μέρες βγαίνουν στη φόρα και κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή τη στιγμή η κοινωνία μας τεστάρεται απέναντι σε μας τους ίδιους και μακάρι να βγούμε καλύτεροι άνθρωποι από αυτό το τεστ. Πραγματικά δεν ξέρουμε αν από όλη αυτή την κατάσταση θα μας μείνει κάτι καλό, αλλά αυτό που σίγουρα δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνία μας αντέδρασε, φώναξε και απαίτησε καλύτερη αντιμετώπιση
Με λίγα λόγια, θέλω να πω ότι αν και είμαστε όλοι περισσότερο ξέγνοιαστοι χωρίς τα προβλήματα του κόσμου, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να εξελίξουμε αυτό το μηχανισμό ακόμα περισσότερο, καθώς στην παρούσα φάση φτάνει ίσα ίσα να μαζεύει τα σκουπίδια της αυλής μας και να τα πετάει στο δρόμο.
Αν όμως τώρα αυτά τα προβλήματα φτάνουν μέχρι την αυλή του σπιτιού μας χωρίς να μας λερώνουν, κάποια στιγμή στο μέλλον θα έρθει η στιγμή που όλα αυτά τα προβλήματα θα έρθουν να μας χτυπήσουν την πόρτα και θα μπουν στο σπίτι μας χωρίς να το καταλάβουμε. Είτε αυτό είναι φτώχια, είτε αρρώστιες, είτε καταπάτηση των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου, είτε οτιδήποτε μας αφήνει παντελώς αδιάφορους ή μας κάνει να αλλάζουμε κανάλι…