Στο εκκλησάκι του Αγίου Λύπιου

Με μεγάλη επιτυχία αναβίωσε και φέτος μια συνήθεια, που ευλαβικά τηρούσαν οι Ζακυνθινοί, και που δεν είναι άλλη από το πάντα αγαπητό πανηγύρι, στο βαθμό της παλιάς πατροπαράδοτης μορφής που θα μπορούσε να έχει στον Άι Λύπιο στη θέση Καλητέρο.
Ακολουθώντας τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού “…Έτσι εγώ έφθασα στο κελί του Αγίου Λυπίου παρηγορημένος από τις μυρωδιές του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστροβόλον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα από πάνου από το κεφάλι μου μια Ανάστασι…”, πάρα πολλοί Ζακυνθινοί πέρασαν για να ανάψουν το κεράκι τους, να χτυπήσουν την καμπάνα, να φτιάξουν μια παρέα και να στρώσουν στην πυκνή σκιά των δέντρων, πάνω στα αγριολούλουδα του ζακυνθινού κάμπου, τη γιορτάσιμη τραπεζαρία τους για να γευτούν τους μεζέδες και να αναπολήσουν παλιές καλές στιγμές, όπως τότε που από πολύ νωρίς το πρωί της εορτής, Κυριακή του Θωμά, ξεκινούσαν από την πόλη και τις γύρω περιοχές, φέρνοντας μαζί τους φαγητά και στρωσίδια. Γινόταν η Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια η λιτάνευση της Ιερής Εικόνας, στο τέλος της οποίας ξεκινούσε το στήσιμο ενός γλεντιού στην αγκαλιά της φύσης, με τους ήχους του ταμπουρλονιάκαρου να δίνουν την ώθηση και το ρυθμό που κράταγε μέχρι αργά το βράδυ.
Έτσι, γιόρταζαν οι Ζακυνθινοί στον αιωνόβιο ελαιώνα που βρίσκεται ανάμεσα στο εκκλησάκι του Αγίου Λυπίου και το μετόχι του Αγίου στο Καλητέρο, ένα από τα πιο όμορφα και αγαπημένα τοπία του νησιού μας, την Ανάσταση του Χριστού και την αναγέννηση της φύσης τα τελευταία πεντακόσια χρόνια.

Πλούσιο φωτορεπορτάζ από το πανηγύρι του Αγίου Λύπιου, μπορείτε να δείτε στο νέο τεύχος του περιοδικού Στιγμές, που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή με την Ημέρα.