Θεατρική «άνοιξη» Ζακύνθου!

Ένα γεγονός, συμβαίνει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ιδιότυπα αξιολογείται, αν αξίζει, να μείνει στην ιστορία ή να περάσει στο εφήμερο περιθώριο.
Αν αγαπάς κάτι, το προσέχεις. Είναι ένας κύκλος πάθους, για ένα φωτεινό σημείο που σε μαγνητίζει καθημερινά, προτρέποντάς σε, όλο και περισσότερο, σε νέους κανόνες, θέληση, γνωριμία, περιεχόμενο, νόηση, προϋποθέσεις, ενδιαφέρον, καινοτομία, συναίσθημα και φροντίδα.
Η Θεατρική Σκηνή Ζακύνθου, είναι όλα τα παραπάνω. Είναι μια ομάδα ανθρώπων, που λειτουργεί σαν μονάδα, χαράζοντας, μια πορεία πολιτιστικής επαγρύπνησης στην πανέμορφη ιστορία του Ζακυνθινού Θεάτρου.
Είμαστε ευτυχείς, ως ζακυνθινοί και ως άνθρωποι, που μόλις στο κατώφλι του 21ου αιώνα, μπορούμε να απολαμβάνουμε έναν καταπληκτικό κλάδο της τέχνης.
Ο δρόμος που χαράζει η Θεατρική Σκηνή Ζακύνθου, δημιουργεί προϋποθέσεις και γονιμοποιεί συνεχώς νέες πρωτοβουλίες που οδηγούνται σε επιτυχή αποτελέσματα.
Μιλάμε για μια μόνιμη, εντατική και επίμονη προσπάθεια, τουλάχιστον δεκαπενταετή, η οποία, για κανέναν λόγο δεν χαλάρωσε, ακόμη και σε δύσκολες εποχές, στον γεωγραφικό χώρο μια αγροτικής περιοχής, με πλούσια παράδοση, συγχρόνως γεμάτη από έρωτα για την τέχνη.
Το θεατρικό χειμώνα του 2010, η ομάδα του Σαρακινάδου, ξεπερνά τον εαυτό της, μέσα σε μια δύσκολη κοινωνικοπολιτική συγκυρία και σε ένα περίεργο τοπικό ξεπεσμό αξιών. Μας κάνει υπερήφανους.
Η εμπιστοσύνη στο όνομα του Τώνυ Λυκουρέση, ήρθε να σφραγίσει ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα, στην απόδοση μιας ιστορίας που ενθουσιάζει το κοινό.
Η συναίνεση του σκηνοθέτη, σε μια εποχή που η αξία του συνεχώς ανεβαίνει, είναι τιμητική για τη Ζάκυνθο.
Η παράσταση «αχ, αυτά τα φαντάσματα», είναι μια δύσκολη δουλειά, αφού οι διάλογοι, από μόνοι τους, δεν προσδίδουν στο κοινό, κάτι εξαιρετικά καινό. Αντίθετα η σκηνοθεσία και η απόδοση, είναι εκείνα που κάνουν πολύ ενδιαφέρουσα την καθολική χρονική παραμονή του θεατή στην αίθουσα.
Ο σκηνοθέτης, έφερε το έργο, εκεί, που μόνο η σπουδαία εμπειρία και η γνώση, επισφραγίζουν το αποτέλεσμα. Οι σημασιολογικές λεπτομέρειες που φαίνονται, αλλά, και όσες δεν φαίνονται, είναι συνυφασμένες με τον «τρόπο» του Λυκουρέση. Οι φωτισμοί, η φωτογραφία, το κινηματογραφοποιημένο μέρος, η κίνηση, είναι προσαρμοσμένα καταπληκτικά.
Όμως η τελική δοκιμασία και το στοίχημα, του ζακυνθινού σκηνοθέτη, αφορά στην επιτυχία ή μη, της επιλογής, της διδασκαλίας και κατεξοχήν της απόδοσης ενός καστ «δύο ταχυτήτων».
Η «οικονομική υπέρβαση» της Θεατρικής Σκηνής, εξασφάλισε τους επαγγελματίες ηθοποιούς, για τους πρώτους ρόλους, σε συνεργασία με ένα σημαντικό αριθμό ερασιτεχνών, για τους δευτερεύοντες.
Οι επιλογές του σκηνοθέτη, γεφυρώνουν τη διαφορά. Η εμπειρία, δημιουργεί ροή. Το πάθος των ερασιτεχνών, φθάνει άμεσα στον θεατή και η συνολική απόδοση δημιουργεί επαγγελματικό αποτέλεσμα.
Η παράσταση, αυτή, υποκειμενικά, είναι μέσα στις δύο καλύτερες της τελευταίας δεκαπενταετίας για το νησί. Ο πήχης είναι ανεβασμένος ψηλά και οι μελλοντικές προσπάθειες, σίγουρα θα είναι γεμάτες ένταση.
Είμαστε τυχεροί θεατές αφού μπορούμε να απολαμβάνουμε, στο ζακυνθινό σανίδι, ηθοποιούς, όπως οι εξαιρετικοί Γιώργος Βούτος και Γιώργος Γκίκας.
Η Σοφία Ζήβα – που είχαμε ακούσει αρκετά, για τις εκπαιδευτικές της προσπάθειες – γύρισε και μας έδειξε πως τα φτερά της είναι δυνατά. Πηγαία, ο τόπος της, θα της δώσει μεγάλη δύναμη να ανεβεί ψηλά, με τέτοια ποιοτική έκφραση που διαθέτει.
Η Ντίνα Λυκούρεση, είναι ο ερασιτέχνης ηθοποιός που γεννήθηκε για να κάνει θέατρο. Μας άφησε άφωνους!
Ο Γιώργος Μαυρίας, απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι είναι η χρυσή εφεδρεία, θεατρικών ρόλων, αφού μονίμως στηρίζει την επαγγελματική απόδοση, πάνω στην σκηνή.
Η Ιωάννα Φραγκούλη, τόσο πέρυσι όσο και φέτος, αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις στον θεατή.
Ο νεαρός Κώστας Συνετός, σε έναν μικρό ρόλο, αποδεικνύει ότι η comedia del arte κυλάει στις φλέβες του με πάθος. Πατάει πάνω στη σκηνή και υπόσχεται σπουδαιότερα πράγματα.
Ο Διονύσης Τετράδης, ο Γιώργος Γουσέτης, η Μαρία Μαλεβίτη, οι μικροί, Οδυσσέας Αντωνόπουλος, Σπύρος Λούντζης, Αριάδνη Αντωνοπούλου, Τζωρτζιαλένα Τσιριγώτη και η Αθηνά Σαραντίδη, αποτελούν σοβαρές προϋποθέσεις για την κρίση του αποτελέσματος, σε μια σκηνοθεσία, που ακόμη και ο μικρότερος ρόλος αποτελεί απαραίτητο συστατικό της τελικής επιτυχίας.
Οι χορογραφίες, της ακούραστης και ποιοτικής, Βάνιας Τσιλιμίγκρα και η ομάδα χορού, είναι μια καταπληκτική, άξαφνη σκηνοθετική νότα, που ξεκουράζουν εξαίσια τον θεατή.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της έμπειρης Αντας Κορφιάτη, η μουσική επιμέλεια του Νίκου Ξένου και βοηθός σκηνοθέτη η Αθηνά Σαραντίδη.