Το καφετί τσαντάκι του καλλιτέχνη

Ένα τσαντάκι καφετί, παντού σουροκελάει
τί έχεις μέσα εκεί του λες, και αυτός χαμογελάει.

Ένα τσαντάκι φουσκωτό, άνοιξε το βλοημένο
δεν έχει τα πεντόλιρα, και τίποτα κλεμμένο!

Τί να ΄χει πες μου Χριστιανέ, τσιμπάει σαν αγκάθι
μας τρώει η περιέργεια, και ο κόσμος θε να μάθει.

Έχουν διαρρεύσει μερικά οι σκοτεινές δυνάμεις,
αν μάθουνε τα μέσα σου, να ‘ξερα τί θα κάμεις;

Λένε έχει φιλότιμο, αρκεί να έχει γεύμα
έχει και μεγαλόσταυρο, για το κακό το πνεύμα.

Λεφτά δεν έχει αμπολυτά, έχει κονισματάκια
κηδείες και μνημόσυνα, και αβέρτα φακελάκια.

Ποίος να είναι βρε Παππού, κορμοστασιά φιδίσια
λένε πως είναι ξορκιστής, ψάλλει και σε βαφτίσια.

Έχει του μήνα αγιασμό, ραντίζει για κατάρες
στου Ποπολάρου δουλευτής, για πενταροδεκάρες.

Έχει αγία επιστολή, μικρό προσευχητάρι
και λιβανίζει επιμελώς, για του Θεού τη Χάρη.

Διαβάζει κώδικες και ευχές, ξέρει να ξεματιάζει
φουρτουνιασμένη θάλασσα, την κάνει και ησυχάζει.

Έχει και βιβλιάρια, τσαντάκι είναι τση μέσης
λίγα από ΄δω, λίγα από ΄κει, μεγάλες καταθέσεις.

Είναι αγιασμένος, βολικός, έχει ψυχή λειβάδι
κι΄ αν γέρνει λίγο χάνεται, δεν έχουμε και αλφάδι.

Πήρε καλούπι από μικρός, τώρα δεν του περνάει
είναι ακριβώς το λύγισμα, εκεί που προσκυνάει.

Πες μας Παππού δημόσια, ποίος είναι ο καημένος
στέκει καλά από μυαλά, ή είναι βαρεμένος;

Αν έχει σχέση με μουρλούς, αν είναι νοστιμούλης
ακούγεται στα ξόανα, πως είναι πατερούλης.



Τελευταία άρθρα