Μας βολεύει!!!

Είναι δεδομένο ότι το αποτέλεσμα μίας συλλογικής προσπάθειας δέχεται είτε θετικές είτε αρνητικές κρίσεις ακόμα και από τα μέλη του Οργάνου που ανέλαβε την υλοποίησή της.
Στην τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και σε όλους τους θεσμικούς Φορείς της δημοκρατίας, διαπιστώνεται ότι αυτό αποτελεί μία συνήθεια που έχει ως στόχο την απόκτηση της εύνοιας από την πλειοψηφία της κοινωνίας, προκειμένου να μπορέσουν να γίνουν πραγματικότητα οι προσωπικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες του οποιουδήποτε.
Οι δέκτες της δημιουργίας αυτής της ατμόσφαιρας, οι οποίοι πολλές φορές την επικροτούν και την βοηθούν στο να εξαπλωθεί, είναι οι ίδιοι οι πολίτες. Μάλιστα τις περισσότερες φορές την κατακρίνουν με τον ποιο κατηγορηματικό τρόπο, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στους λίγους στην διοίκηση, ενώ την δικιά τους ευθύνη ποτέ δεν την αναλογίζονται και ποτέ δεν υπάρχει, αφού ακόμα και το νόημα της λέξης πολίτης το αγνοούν!!!
Η διαμόρφωση της έκφρασης της συλλογικότητας σε μία κοινωνία απορρέει από τον τρόπο, τις συνήθειες και τις ιδιομορφίες που οι κάτοικοι ενός τόπου έχουν κάνει βίωμά τους. Δηλαδή από την καθημερινή έκφραση μέσα στο χωριό, την πόλη, την κωμόπολη την πόλη του κάθε απλού κάτοικου.
Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, η ατομική έκφραση είναι εκείνη που διαμορφώνει και την κατεύθυνση στην οποία κινείται και η συλλογική και επομένως φέρει ακέραια την ευθύνη για την διαμόρφωση των συνθηκών για τον τρόπο λειτουργίας της κάθε κοινωνίας.
Εάν εμείς θέλουμε και επιδιώκουμε να αποκτήσουμε θέση εργασίας με βάση όχι τα προσόντα μας αλλά ανάλογα με το πόσο ισχυρές φιλίες έχουμε στην πυραμίδα της διοίκησης της κοινωνίας που ζούμε, έχουμε ευθύνη για την διαμόρφωση μία νοσηρής αντίληψης που θέτει στο περιθώριο τις αρχές της αξιοκρατίας.
Εάν στην τράπεζα ή σε κάποιο Οργανισμό ή Υπηρεσία επιχειρούμε να εξυπηρετηθούμε με βάση τις γνωριμίες που έχουμε εκεί και όχι με το ποια είναι η σειρά μας, συμβάλλουμε και πάλι στην καταστρατήγηση των κανόνων δικαίου.
Επομένως στην συλλογική έκφραση μιας κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από την σήψη, την διαφθορά και την κατάργηση κάθε κανόνα δικαίου υπάρχει η ατομική ευθύνη του καθενός μας που έχει συμβάλλει στο να ζούμε μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
Σε αυτά, αν προστεθεί, -η ασχήμια των πόλεων: ανύπαρκτη ρημοτομία, κακές υποδομές, αυθαίρετα, έλλειψη χώρων πρασίνου, τραγελαφική αρχιτεκτονική, τα ελληνικά κόμματα και οι έλληνες πολιτικοί: μια πραγματικά θλιβερή κατάσταση.
Ακόμα και αν αφαιρέσεις τη βλακεία, τη ρουφιανιά, τις μίζες, την ανυπαρξία οράματος μένει αυτή η ιδεολογική μιζέρια, η ανυπαρξία πραγματικής πολιτικής δράσης.
Ο σκοπός του μέσου έλληνα πολιτικού φαίνεται να είναι να παραμείνει μέσος έλληνας πολιτικός, η διαχείριση των σκουπιδιών: ποια διαχείριση;, η νοοτροπία του ωχαδερφισμού, της αρπαχτής, του τζόγου, που συνδυάζεται άψογα με τη ρατσιστική νοοτροπία του “φταίνε πάντα οι άλλοι για τα προβλήματά μας”, το ελληνικό δημόσιο, το εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες του: πρέπει να είναι το μοναδικό εκπαιδευτικό σύστημα παγκοσμίως που έχει ξεχάσει πως ο σκοπός του είναι να εκπαιδεύει. Παράγει πάντως αρκετούς χαρτοπαίχτες, ταβλαδόρους, φραποφονιάδες, αφισοκολλητές, συνδικαλιστές και άνεργους- σίγουρα θα βγάλουμε σημαντικά συμπεράσματα.
Από τη μία ζητάμε να εφαρμόζονται οι νόμοι, αλλά όταν μιας πιάνει η δαγκάνα του νόμου, ζητάμε την ευαισθησία των αστυνομικών. Πατριώτη,φτάνει πια! Όλοι παρκάρουν όπου βρουν, αλλά θέλουν επιείκεια. Κανείς δε φοράει ζώνη, γιατί έτσι γουστάρει. Ε τότε πλήρωνε!
Όλοι θέλουμε επιείκεια όταν αφορά κάτι εμάς, αλλά τον… διπλανό μας τον κρίνουμε αυστηρά. Επιτέλους να μάθουμε να σεβόμαστε τους νόμους. Δε σημαίνει ότι επειδή υπάρχουν σημαντικότερα εγκλήματα δεν πρέπει να τιμωρούνται και οι μικρότερες παραβάσεις.
Η νοοτροπία του Έλληνα ποτέ δεν πεθαίνει. Το μόνο γιατρικό για την απαλλαγή μας από την αυτή την νοσηρή και άρρωστη κατάσταση, είναι η αλλαγή νοοτροπίας του καθενός από εμάς, οι οποίοι θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με βάση την ισονομία, την αξιοκρατία και τους κανόνες δικαίου.