Βάρα το σαμάρι… δεν πονάει!!!

Επειδή το πρόβλημα στον χώρο της Παιδείας δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνο όσους έχουν σχέση με τον κλάδο αλλά αφορά ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, αφού το μέλλον της χώρας μας εξαρτάται από την ποιότητα μόρφωσης που αυτή παρέχει στους νέους.
Η Παιδεία φαινομενικά μοιάζει παρατημένη στην μοίρα της και αλώνι όσων θέλουν να κερδίσουν, υπό την ανοχή ή την αδιαφορία του κράτους και όλων των αρμόδιων φορέων.
Αμόρφωτοι νέοι τώρα, είναι οι αγνώμονες μεγάλοι στο μέλλον. Τα εφόδια που λαμβάνει αυτή τη στιγμή η νεολαία για την ζωή της είναι ελάχιστα και σίγουρα κάπου θα χρειαστούν να στηριχτούν αργά ή γρήγορα. Όταν η στιγμή αυτή φτάσει θα παρουσιαστεί, κατά την γνώμη μας, ο πραγματικός υπεύθυνος για την τωρινή κατάσταση στην Παιδεία και θα τους δώσει υπό όρους ελπίδες.
Τα παιδιά μένουν αμόρφωτα, οι νέοι δεν φέρονται καλά, υπάρχει αδιαφορία στα σχολεία, οι γονείς στρέφονται στα φροντιστήρια, να αξιολογηθούν οι δάσκαλοι, και άλλα πολλά…
Αλήθεια, τι προσφέρει η πολιτεία; Μήπως τις υπέροχες αίθουσες των 15-20 ατόμων; Ή σε αντίθεση τμήματα των 30 και 35 παιδιών; Πώς να δουλέψει σωστά ο δάσκαλος με τόσα παιδιά; Πώς να εξατομικευθεί η διδασκαλία; Μήπως τα υπέροχα μέσα διδασκαλίας;
Μήπως τα βιβλία που εδώ και 15 χρόνια είναι ίδια; Μήπως τα υπέροχα σχολεία που ακόμη και σήμερα σε πολλά σημεία της πατρίδας μας δουλεύουν πρωί απόγευμα. Μήπως…μήπως… Σκοπός τελικά ποιος είναι, να βγάλει μορφωμένους πολίτες ή καλούς εργάτες;
Αλήθεια, υπολόγισε κανείς τι πρότυπα δίνει στα παιδιά μας αυτή η κατάντια;;; Μέχρι σήμερα μαθαίναμε πως το σχολείο και η -δημόσια- περιουσία του αποβλέπουν, όχι μόνο στην παροχή γνώσεων και την πνευματική μας καλλιέργεια, αλλά και στη μόρφωση, τη διαμόρφωση τής προσωπικότητας, τη διάπλαση τού χαρακτήρα τους και στη γενικότερη διαπαιδαγώγησή μας.
Αντι τούτου βλέπουμε οτι τους διδάσκουμε πως να διαλύουν τα πάντα στο πέρασμά τους και περισσότερο στο πως να διακοσμούν το χώρου που περνούν τη μισή και πλέον ημέρα τους με την ξεχαρβαλωμένη περιουσία που πληρώνουν οι γονείς τους από την τσέπη τους.
Η οριοθέτηση της σχολικής απαξίωσης προσκρούει σε διαφορετικές θεωρίες, αντιλήψεις και πρακτικές. Ο κάθε παράγοντας της σχολικής ζωής μπορεί να εκλάβει ως έκφραση/μορφή βίας κάθε αντικανονική, αντισυμβατική ακόμα και κάθε μη αναμενόμενη συμπεριφορά (από την απρεπή εμφάνιση μέχρι το ύφος, από τη χειρονομία μέχρι τον βανδαλισμό).
Το σχολείο οφείλει, λοιπόν, αφενός να κατανοήσει κι αφετέρου να (μάθει να) διαχειρίζεται τις κρίσεις που προκαλούν η ανισότητα, η αδικία και η αμάθεια εντός και εκτός “των σχολικών τειχών”.
Το σχολείο ως μέρος ή και πρόβλημα της γειτονιάς και το αντίστροφο, το σχολείο ως σπασμένος καθρέφτης διαλυμένων σχέσεων, αλλά και ο βαθμός ένταξης του σχολείου στην ευρύτερη κοινότητα, η παράδοση, η κουλτούρα στην τήρηση κανόνων του περιβάλλοντος επηρεάζουν πολύ τα τεκταινόμενα εντός των αιθουσών.
Κουλτούρες του δρόμου, αντι-κουλτούρες και υπο-κουλτούρες συναντιούνται μέσα στη σχολική τάξη. Ολοι τραβάνε τις εν-τάσεις τους στα άκρα καθώς συγκρούονται με τη βία των «ιδανικών».
Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε πάνω απο ένας στους 4 δεκαπεντάχρονους δυσκολεύεται στην ανάγνωση με το ανάλογο ποσοστό στην Φιλανδία να κυμαίνεται στο 4,8%. Είπατε τίποτα;;
Aναμενόμενο είναι με τα χάλια των Ελληνικών σχολείων και της παιδείας,αφού το μόνο που δεν γίνεται στα Ελληνικά σχολεία είναι μάθημα με ευθύνη ξέρετε ποιών, αλλά και του Ελληνικού κράτους που αφήνει την παιδεία να διαλυθεί. Αν το μέλλον της Ελλάδος είναι τα παιδιά της τότε αυτό είναι ζοφερό. Γιατί όπως έλεγε η γιαγιά… Άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο.
Υποβαθμισμένη ζωή, υποβαθμισμένο σχολείο, υποβαθμισμένα όνειρα, κοινωνικός αποκλεισμός, ανασφαλής ζωτικός χώρος επιβίωσης, πανοπτική κοινωνία γενικής και ειδικής παρακολούθησης, όλα αυτά και όλοι αυτοί τούς κρύβουν τον ήλιο του μέλλοντός τους.
Και -ως γνωστόν- χωρίς φως (ή προσδοκία φωτός) χάνει την αξία του οποιοσδήποτε αγώνας (στην τάξη ή και στη ζωή).Απο εμάς, ουδέν άλλο σχόλιο!!!