Πλέουμε σε πελάγη… σκουπιδιών

Μπορεί ο χειμώνας να άργησε, αλλά μας έδειξε για τα καλά τα “δόντια” του… εμείς δεν το βάλαμε κάτω… δεν εφαρμόσαμε το “κρύο καιρός για δυο” αλλά αποφασίσαμε να κάνουμε τοπικές εξορμήσεις αξιοποιώντας το άρτιο επαρχιακό δίκτυο του νησιού μας.
Μια βόλτα, όμως, όχι μόνο μας αποκάλυψε αλλά μας επιβεβαίωσε κιόλας ότι, ένα από τα σημαντικά περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, είναι πως το Τζάντε δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις υπόλοιπες βρώμικες μεγαλουπόλεις.
Πολλές οι απορίες μας: Για ποιο λόγο υπάρχουν σκουπίδια, κλαδιά, στραπουντία και μπάζα στον δρόμο;;; Γιατί να χρειάζεται κάποιος να ξυπνήσει απο τα μεσάνυχτα ώστε να τα μαζέψει; Ο… αέρας που τα παρασύρει από την “νόμιμο” θέση τους και τα αδέσποτα σκυλιά που προσπαθούν να βγάλουν το… “ψωμί” τους, μπορεί να είναι δύο λόγοι, οι οποίοι, όμως, δεν μας πείθουν καθόλου.
Η απάντηση εύκολη: τι κάνει ο Σύνδεσμος Καθαριότητας; Όμως μη τα ζητάμε και όλα απο την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τι κάνουμε οι πολίτες;;; Πόσο προσέχουμε τη καθαριότητα;;; Μήπως αν απλώναμε το χεράκι μας βοηθούσαμε τη κατάσταση;;; Η παιδεία μας, σε θέματα καθαριότητας, είναι τριτοκοσμική… Είμαστε ελεεινά βρωμιάριδες και αυτό φαίνεται σε κάθε κάδο και σε κάθε γωνία και σε κάθε οικοδομή εντός και εκτός πόλης.
Πόσοι είναι αυτοί που καθημερινά πετούν τις σκουπιδοσακούλες τους στο δρόμο; Για σκεφτείτε το λίγο; Πάρα μα πάρα πολλοί. Γιατί όμως αυτή η κακή συνήθεια να μην μπορεί να κοπεί; Γιατί από μόνοι μας να γεμίζουμε τον τόπο που ζούμε με σκουπίδια και μετά να τα βάζουμε με τις εκάστοτε αρχές, γιατί δεν είναι οι πόλεις μας καθαρές;
Και δεν είναι μόνο οι γόπες, είναι τα κάθε λογής σκουπίδια, που κατακλύζουν καθημερινά τους δρόμους. Τα σκουπίδια, δεν ξεφύτρωσαν από μόνα τους, δικά μας είναι, εμείς τα πετάμε, δεν πέφτουν ως δια μαγείας από τον ουρανό. Υπάρχουν οι κάδοι απορριμμάτων και όμως, πολλές σακούλες απορριμμάτων, βρίσκονται εκτός. Και αυτές, εμείς τις αφήνουμε.
Βρίσκονται γύρω μας παντού: στους δρόμους που περπατάμε, στα πάρκα που καθόμαστε, στις παραλίες που περιδιαβαίνουμε, στις εκδρομές μας…, σε κάθε γωνιά υπάρχουν κάθε είδους σκουπίδια πεταμένα. Τα ποτάμια, τα ρέματα, οι τράφοι και οι γειτονιές έχουν μετατραπεί σε απέραντους σκουπιδότοπους, και κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι η εικόνα της ρίψης σκουπιδιών σε κάθε μεριά μάς μειώνει ως άτομα αλλά και ως κοινωνία.
Προφανώς είδαν και αποείδαν και οι εργαζόμενοι στην Καθαριότητα, και οι εργαζόμενοι στην Ένωση Αγροτικών Συναιτερισμών αλλά και αρκετοί κάτοικοι με φιλότιμο, και απομάκρυναν τους κάδους από το συγκεκριμένο σημείο μπας και ησυχάσουν απο τη βρόμα και τη συμφορά αλλά η φωτό αποτελεί αδιάσειστο μάρτυρα της κατάντιας μας.
Υπάρχει περιβαλλοντική συνείδηση; Έχουμε ευρωπαϊκή νοοτροπία και κουλτούρα; Σε πολλά δεν μπορούμε να γίνουμε, γιατί κακά τα ψέματα, έχουμε άλλη θεώρηση των πάντων, Μεσογειακό ταπεραμέντο και για να μην πολυλογούμε- γιατί είναι μεγάλη κουβέντα αυτή- του Ζακυνθινού ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Τελικά μήπως είμαστε το μοναδικό μέρος του “αφρικανικού” κράτους που έχει λευκούς κατοίκους;