Το χθές, το σήμερα, το μέλλον

Ω μάτια μου να σε χαρώ, ωραία Ζάκυνθός μου
στα σκοτεινά περάσματα, εσύ είσαι το φως μου.

Και σκέφτομαι τα παλαιά, αυτούς που ΄ταν κοντά σου
σου πρόσεχαν την ομορφιά, τη φτωχοαρχοντιά σου;

Υπήρχανε σαν σήμερα, τετράγωνα κεφάλια
με μούτρα που ταιριάζουνε, μόνο για καρναβάλια;

Υπήρχανε ξερά μυαλά, και ληστοσυμμορίες
αδίστακτοι εκβιαστές, ανθρωποεταιρίες;

Όχι, κυλούσε αρμονικά, η μέρα στη σκιά σου
κι΄ η κάθε πέτρα ζωντανή, στα στενοκάντουνά σου.

Το άνθος της Ανατολής, ήσουν μικρό μου Ζάντε
κι΄ οι ευωδίες σου γλυκές, σαν φιόρο του Λεβάντε.

Τώρα ποίο το μέλλον σου, Ζακυνθινέ σπουργίτη
που όπου κάμεις και να δεις, σε διώχνει απ΄ το σπίτι;

Παντού σημάδια διάλυσης, και κοσμοαναρχία
για τα κοινά δεν κάνουνε, ιατρικά πτυχία.

Το μόνο που έμεινε απ΄ το χθες, το σχήμα η μορφή σου
οι λόφοι τα ακρωτήρια σου, η κορυφογραμμή σου.

Το μεγαλύτερο κακό, και το μεγάλο λάθος
είναι που τόσο τουρισμό, αρμέγαμε με πάθος.

Ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι, και η ποιότητά μας
είναι φτωχή και ανύπαρκτη, στα αδειανά μυαλά μας.

Μπλεχτήκαμε σε κούτουπο, του τρόπου του γνωστού μας
και όρνια εγινήκαμε, του νεοπλουτισμού μας.

Πολλά καταπατήσαμε, στη ξέφρενη ορμή μας
ήταν και κιο το λάδωμα, η αδύνατη στιγμή μας.

Κάθε παράβαση πληγή, κι΄ αυτοί κλωσσούν τ΄ αυγά τους
γι΄ αυτό και η εικόνα μας, είναι σαν τα μυαλά τους.

Θα συνεχίσω να μιλώ, και θα ΄ναι στοιχημένα
θα θίξω όλα τα στραβά, κι΄ όλα τα βιασμένα.