Φταις κι εσύ πολίτη

Δεκάδες συμπολίτες μας, ανώνυμοι και επώνυμοι, επικοινωνούν όλο το τριήμερο με την εφημερίδα μας και απεγνωσμένα αναζητούν να μάθουν ΑΝ δημοσιοποιήσουμε το θέμα του ξυλοδαρμού στο κέντρο της πόλης την περασμένη Πέμπτη.
Με αγωνία, αναζητούν μια απάντησή μας για το Αν «κουκουλώσουμε το γεγονός» ή του δώσουμε την απαιτούμενη σημασία. Έτσι θα εξιλεωθούν για όλα.
Πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε και από αυτό το βήμα, ότι:
Στην πολύ μικρή μας κοινωνία αυτά που συμβαίνουν δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε με τη λογική «Ιησού ή Βαραββά».
Στην δημοσιογραφική μας επαγγελματική ζωή, δεν χωράει μόνο ο δράστης αλλά και το θύμα. Τι γίνεται λοιπόν, στην περίπτωση που η οικογένεια του θύματος, ζητάει έννομα να σεβαστούμε την οικογενειακή της γαλήνη;
Το πρόβλημα είναι ευρύτερα κοινωνικό και υπάρχουν επιστημονικά λειτουργήματα, που μπορούν να δώσουν πολύ μονιμότερες λύσεις από την καθημερινότητα της δημοσιογραφικής πένας.
Είναι λογικό, οι συμπολίτες μας να αναζητούν εξιλέωση δημοσιοποίησης, τη στιγμή που χάνουν την εμπιστοσύνη τους στις υπάρχουσες σημερινές αρχές του τόπου.
Η απλή καταγραφή (σκληρή ή απλή) του συμβάντος, δεν αποτελεί λύση. Η υπόθεση της νεανικής παραβατικότητας είναι τρυπωμένη μέσα σε σπίτια και οι περισσότερες οικογένειες, φθάνουν σε όρια «ντροπής» χωρίς να ζητούν επιστημονική στήριξη, αφού «τρέμουν» απέναντι στη λογική του δημόσιου εξευτελισμού, σε έναν τόσο πολύ μικρό τόπο. Αποτέλεσμα η λογική της φωλιασμένης κρύπτης και η διαιώνιση του προβλήματος. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνία που απλά… δεν ξέρει πως να αντιμετωπίσει έναν άρρωστο από ανίατη ασθένεια και θα αντιμετωπίσει παραβατικότητα με επιστήμη;
Τα γεγονότα βίας, δημιουργούν δύο πόλους, ο ένας είναι η δίκαιη αγανάκτηση των πολιτών, με αφορμή το αίσθημα της εικόνας του θύματος και το άλλο είναι η «ηρωοποίηση» του «θύτη» από πολύ μικρότερη νεανική ομάδα που αργά ή γρήγορα, θα παράγει τους αυριανούς διαδόχους και συνεχιστές αυτής της συμπεριφοράς.

Όποιος έχει αποτελεσματικό δικαίωμα,
να μιλάει και να πράττει, να σηκώσει το χέρι του.

Δεν βγαίνουν άμεσα συμπεράσματα και αποτελέσματα από την παραδειγματική τιμωρία, αλλά από τον τρόπο αντιμετώπισης της κοινωνικής παραβατικότητας στο σύνολό της. Όταν διαβάζουμε στον τοπικό τύπο, επανειλημμένα δημοσιεύματα, για έρευνες μόρφωσης στη Ζάκυνθο, για την τοπική κατάσταση της παιδείας, της μάθησης και του πολιτισμού στο νησί του Σολωμού, όταν δημοσιοποιούμε στυγνά, την άθλια κατάσταση των σχολείων της Ζακύνθου και την πλήρη – τεμπέλικη – αδιαφορία των δημοσίων δασκάλων του τόπου, που είναι η «δικαιολογημένη» καθημερινή αγανάκτηση απέναντι σε αυτές τις περιπτώσεις, όλων εσάς που επικοινωνείτε μαζί μας;;; Δείξτε μου κάτι πολύ απλό πλην αυτονόητα παγκόσμιο: επικεφαλής και ομάδες εργασίας νέων παιδιών στα σχολεία…. επί καθημερινής βάσης, εντός και εκτός ωραρίου δημοσίου υπαλλήλου.
Που είναι η αγανάκτησή σας στις κερκίδες του αθλητικού τζόγου και της βίας, στα καφενεία με τα ζάρια, στις τραπεζικές καταθέσεις, στο κλέψιμο της εφορίας, στην τοκογλυφία, στην πρόχειρη επιχειρηματικότητα, στην υφαρπαγή της ψήφου, στις άθλιες πολιτικές επιλογές, στο βόλεμα του δημοσίου διορισμού, στο λάδωμα του υπαλλήλου, στο «φασκέλωμα» και το σνομπάρισμα του πολιτισμού, στο «παρκάρισμα» των παιδιών μας, στην ανυπαρξία συμμετοχής σε κοινές δραστηριότητες, στο ακριβό ένδυμα – ράσο για να κάμει τον παπά…, στο λουσάτο ταξίδι – προορισμό, στην γνωριμία με τον εφήμερο σταρ της ελληνικής πραγματικότητας, στο γκλάμουρ των αξεσουάρ, στην καλοκαιρινή τεμπελιά…, στην γονική παροχή της επιχείρησης – μπαρ, στην ψεύτικη επιχειρηματικότητα γεμάτη τραπεζική ελπίδα – υποκρισία και στην σεξουαλική αναζήτηση άπιαστων συγκινήσεων ιδεατών προτύπων και ψυχικών αντικειμένων;;;
Που ήταν η δίκαιη αγανάκτηση, απέναντι στην κοινωνική εκπροσώπηση – τοπική αυτοδιοίκηση, όταν πήγε να καεί το δημαρχείο και η γούνα μας;;;
Κύριοι, «ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω»…
Όσο εθιζόμαστε στην απόλαυση των γεγονότων δια του τύπου και της τηλεόρασης, τόσο θα «σπάνε δόντια στην πιάτσα».
Και για να θυμηθώ τη φράση ενός φωτεινού δασκάλου μου: «πριν από 2010 χρόνια, ακόμη και ο Χριστός όταν τα πλήθη αποφάσισαν να του αφαιρέσουν την ζωή, πάνω στο σταυρό, απευθυνόμενος στον έναν και μοναδικό Θεό – κατά τας γραφάς – είπε: Πάτερ, άφες αυτοίς ού γαρ οίδασι τι ποιούσι – μεθερμηνευόμενο: Πατέρα, συγχώρησέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν».
Τυχαία Θεϊκή διαπίστωση;