Έχουμε χρέος

Στην αφετηρία χαραυγή της νέας δεκαετίας καλούμαστε ως πολίτες αυτού του τόπου, ως πολίτες αυτού του πολύπαθου νομού, να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας και με όραμα να κοιτάξουμε το μέλλον.
Το μέλλον που χτίζουμε για την αυριανή κοινωνία, καθώς έχουμε το χρέος να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές έναν καλύτερο κόσμο, με προοπτική, έναν κόσμο που τον θα τον βάλουμε σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας.
Το 2009 ήταν μία χρονιά δύσκολη. Μία χρονιά που η κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με πλειάδα προβλημάτων με κυρίαρχο την κρίση σε οικονομικό επίπεδο, μία χρονιά όπου οι αξίες και τα ιδανικά τέθηκαν υπό αμφισβήτηση. Μία κρίση που έχει αγγίξει όλες τις παραγωγικές τάξεις, όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Υπό αυτό το πρίσμα και σύμφωνα με τις προβλέψεις και το 2010 προοιωνίζεται επίσης μία δύσκολη χρονιά. Ο απλός πολίτης έχει βρεθεί στη δίνη των ραγδαίων εξελίξεων και αναζητά σανίδα σωτηρίας. Ο απλός πολίτης έχει βρεθεί αντιμέτωπος με πλείστα προβλήματα και καλείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οι αντοχές δοκιμάζονται. Η ευθύνη στον καθένα ξεχωριστά είναι μεγάλη.
Η εποχή των απλών θεατών, των απλών παρατηρητών, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Οι εξελίξεις τρέχουν και εμείς οφείλουμε όχι απλώς να τις ακολουθούμε, όχι απλώς να τις παρακολουθούμε, οφείλουμε, έχουμε χρέος, να γίνουμε ‘πρωταγωνιστές’ αυτών των εξελίξεων.
Η απάθεια και ο ωχαδελφισμός δεν αρμόζουν στην κοινωνία του 2010. Ο καθένας από εμάς έχει το χρέος να πάρει θέση, να παλέψει για να διαμορφώσει την καθημερινότητα, να καταστήσει την επόμενη ημέρα, ημέρα με προοπτική, με συνέχεια…
Η μιζέρια και η παραίτηση δεν έχουν θέσει στο νέο χρόνο που ξημερώνει. Το “κάθε πέρυσι και καλύτερα” ήρθε ο καιρός να το βάλουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και με καθαρό βλέμμα και σκέψη να κοιτάξουμε το μέλλον.
Το παρελθόν οφείλει να μας καθοδηγεί, όχι όμως να μας υπονομεύει. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουν τα πράγματα, αρκεί να υπάρχει πίστη ότι μπορούν να έρθουν καλύτερες ημέρες. Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά και τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Η πίστη στις δυνάμεις μας, είναι αυτό που θα αποτελέσει την αφετηρία για να αλλάξουν τα πράγματα. Η ενότητα, και ειδικά για εμάς τους Ζακυνθινούς, πρέπει, οφείλει να είναι το καθημερινό μας μέλημα. Οι δύσκολες ημέρες, ας μας οχυρώσουν και ας μας κάνουν πιο δυνατούς, για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και ας αποτελέσουν το εφαλτήριο της δημιουργίας.
Ο τόπος, η χώρα, μας χρειάζεται όλους και μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε στο αύριο. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να βγούμε δυνατοί μέσα από τις δοκιμασίες. Γι’ αυτό απαιτείται αισιοδοξία και εργατικότητα. Τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά και τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Το 2010 είναι εδώ και εμείς μπορούμε να το κερδίσουμε… Το 2010 είναι εδώ, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα της δεύτερης δεκαετίας του 2000. Μίας δεκαετίας ιδιαίτερα σημαντικής, εάν σκεφτεί κανείς ότι το 2009 που μόλις αποχαιρετήσαμε ήταν μία χρονιά δύσκολη με την οικονομική κρίση να μεσουρανεί, με τις αξίες να δοκιμάζονται και με την κοινωνία να ψάχνει να βρει τον προσανατολισμό της.
Το τι θα συμβεί τη νέα δεκαετία ουδείς γνωρίζει να το πει εκ των προτέρων. Το βέβαιο όμως είναι ότι τα δεδομένα θα είναι διαφορετικά. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί του αλλάζουμε και εμείς. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και κάθε χρονιά που περνά παίρνει μαζί της τα καλά και τα άσχημα και παραχωρεί τη θέση της στη νέα χρονιά για να έρθουν τα επόμενα. Καλά και άσχημα, όλα είναι στο πρόγραμμα.
Το θέμα είναι τι είναι αυτό που αναζητά ο καθένας και πόσο πασχίζει για να επιτύχει τους στόχους. Γιατί χωρίς στόχους δεν μπορούμε να πορευτούμε και επειδή κάθε νέα χρονιά σηματοδοτεί και κάτι καινούργιο, είθισται όλοι να επιδιώκουν να την υποδεχτούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να κυλήσει και καλά. Λένε, ότι όπως θα υποδεχτείς τη νέα χρονιά, έτσι θα είσαι και κατά τη διάρκεια ολόκληρου του έτους.
Είτε αυτό είναι μία πραγματικότητα, είτε ένας μύθος, είναι σημαντικό ότι όλοι ελπίζουν και προσπαθούν να υποδεχτούν με χαμόγελα κάθε νέο έτος, στην προσπάθειά τους να ξορκίσουν κάθε τι κακό. Η ουσία είναι να κλείνεις το μάτι σε κάθε νέα χρονιά που έρχεται και να ξεκινάς με αισιοδοξία.
Στον “Αλχημιστή” του ο Πάουλο Κοέλιο λέει ότι: “Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, τότε συνωμοτεί ολόκληρο το σύμπαν για να το πετύχεις”. Δεν ξέρω πόσο συνωμοτεί το σύμπαν για να επιτευχθούν όλα αυτά που θέλουμε, το θέμα όμως είναι πως θα κάνουμε εμείς το σύμπαν να συνωμοτήσει για χάρη μας.
Η συνωμοσία του σύμπαντος είναι κάτι θεωρητικό και ουσιαστικά αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας είναι τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι, πόσο ενεργοποιούμε όλες μας τις δυνάμεις και πόσο δυνατά είναι τα ‘θέλω’ μας για να έχουμε και το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Άλλωστε όπως λέει και ο Καβάφης στην Ιθάκη του: “Το ταξίδι είναι που μετράει…”, κατά συνέπεια αυτό που πρέπει να ψάξει ο καθένας μέσα του, είναι πόσο έτοιμος και πόσο διατεθειμένος είναι, να κάνει αυτό το ταξίδι.
Πόσο έτοιμοι είμαστε να ταξιδέψουμε και να διδαχθούμε; Πόσο έτοιμοι είμαστε να ζήσουμε και να ρουφήξουμε την κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού; Πόσο έτοιμοι είμαστε να βάλουμε στόχους και να παλέψουμε σκληρά για να τους πετύχουμε; Πόσο έτοιμοι είμαστε να περάσουμε μέσα από συμπληγάδες και να μην λυγίσουμε; Αυτό δεν θα μας το πει κανένας, αυτό θα πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας και να το βρούμε μόνοι μας. Γιατί σε αυτό το “ταξίδι” οι συνοδοιπόροι μπορεί να είναι πολλοί, τους όρους όμως τους βάζει ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του και θέτει τον προορισμό του.