Δυο βραδιές ροχαλητό, το… ροχαλητό

Εγώ καλά εκατάλαβα, την τύχη μου παιδία,
εφάνηκε στο γλάρωμα, θα ΄ναι παλιοβραδία.

Ξεκίνησε κυματιστά, και το ΄σκαγιε με φύκια,
και δύναμη στο τράβηγμα, ροβόλαγε χαλίκια.

Αργότερα ζωήρεψε, έφερνε ρουφουλάδες,
ηφαίστειο και κραδασμοί, ατμόσφαιρες χιλιάδες.

Απότομα η άπνοια, έλεγα πως θα σκάσει,
και ξαφνικά ζωντάνευε, τραμέτζα για να σπάσει.

Μου θύμιζε πιεστικό, που σκούζει όταν φορτσάρει,
στην κάργα κάπου κόβεται, αλλά θα ξαναπάρει.

Τρακτέρι ήτανε κακό, και γκρέϊντερ του Μόρφη,
εξάτμιση κοντόκαννη, φουρνέλο στο ξεκόρφι.

Δεν είχα τα εφόδια, να τον αναχαιτίσω,
θα ξεθυμάνει έλεγα, ελπίζω να κρατήσω.

Στο χαλαρό πλανιάρισμα, μου πέταγε ακόντια,
ανατριχίλα σκοτωμός, το τρίξιμο απ΄ τα δόντια.

Άσχημο το ροχάλισμα, γίνεται εφιάλτης,
πέφτεις να πάρεις δύναμη, σηκώνεσαι σακάτης.

Είναι μεγάλο πρόβλημα, αυτό δεν το παλεύεις,
για αυτό και από το βάσανο, να απαλλαχθείς γυρεύεις.

Εγώ την ‘έπαθα καλά, δεν την ξαναπαθαίνω,
ροχαλητό σαν κομπρεσέρ και δεν υπάρχει φρένο.

Λυπάμαι τη γυναίκα του, ωρέ! την κακομοίρα,
τέτοια ζωή μαρτύριο, που τση ΄βγαλε η μοίρα.

Ροχαλητό αβάσταχτο, αιτία διαζυγίου,
αφού δεν κάνουν τίποτα, κι οι προσευχές του Αγίου.

ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ