Αδειάζει… η κλεψύδρα

Σαν την άμμο που  πέφτει αργά, βασανιστικά, από το πάνω στο κάτω μέρος της κλεψύδρας, με το πέρασμα του χρόνου, έτσι «αδειάζουν»  και λιγοστεύουν οι ελπίδες του  ΑΠΣ Ζάκυνθος για διεκδίκηση της  δεύτερης έστω θέσης του βαθμολογικού πίνακα. Μιας διεκδίκησης που ναι  μεν έδωσε στους ζακυνθινούς  φιλάθλους την ελπίδα και τα όνειρα μιας καλύτερης μέρας σε μεγαλύτερα…  σαλόνια, όμως για να λέμε και την  αλήθεια, ήταν απ’ την αρχή μια  μεγάλη υπέρβαση. Όπως κι αν έχουν τα πράγματα η Ζάκυνθος είναι υποχρεωμένη, μετά και την ήττα στην Αίγινα να σηκώσει… ψηλά το κεφάλι και να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα διεκδίκησης της δεύτερης θέσης. Και μπορεί αυτό να ακούγεται «ουτοπικό», όμως έχει πολύ δρόμο το πρωτάθλημα και όλα μπορεί να συμβούν. Εδώ, ο Βύζας «αυτοκτόνησε» στην έδρα του χάνοντας μεγάλη ευκαιρία να διατηρηθεί μόνος στην κορυφή. Η ομάδα του νησιού μας πρέπει να μαζέψει… τα κομμάτια της, πρέπει να σφίξει… τα δόντια και να προετοιμαστεί κατάλληλα για το «διπλό» στην Κερατέα. Κι αυτό ίσως ακούγεται «βουνό», από τη στιγμή που δεν κέρδισε η ομάδα την προτελευταία ομάδα της βαθμολογίας, όμως είναι εφικτό και μπορεί να γίνει.
Ο ρόλος του Καρυπίδη
Εκ των υστέρων  και εκ του ασφαλούς πολλά μπορεί κάποιος να πει και να γράψει. Ειδικά μετά από μια αποτυχία είναι  πιο εύκολο να σχολιάσεις τα αρνητικά. Όμως είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι. Δε μπορεί η Ζάκυνθος να είναι μία  απ’ τις τέσσερις χειρότερες ομάδες στην εκτός έδρας βαθμολογική συγκομιδή του Ομίλου. Δε μπορεί να μην έχει πάρει ούτε το βαθμό της ισοπαλίας σε 10 εκτός έδρας παιχνίδια (αφήνουμε στην άκρη Χαϊδάρι και Πλατανιά όπου έκανε διπλό). Να παίζει μπάλα, να χάνει ευκαιρίες και στο τέλος να γυρίζει… με μηδενική συγκομιδή. Είναι πολλά τα παιχνίδια. Έχουν φανεί οι αδυναμίες εκτός έδρας. Έχει φανεί που πονά η ομάδα εκτός έδρας. Δεν είναι δυνατόν να δέχεται παρόμοια γκολ σε κάθε σχεδόν παιχνίδι και να μη κλείνουν… αυτές οι πληγές. Δεν είναι δυνατόν να μη μπορεί να βρεθεί λύση, να μη διορθώνονται τα λάθη. Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση. Ο Σάββας Καρυπίδης που έχει δημιουργήσει την ομάδα που παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην κατηγορία, πρέπει να βρεις τις λύσεις. Και σίγουρα μπορεί. Και τέλος, η άμυνα «πονά» εκτός έδρας. Η άμυνα είναι η «αχίλλειος πτέρνα». Γιατί δεν αποκτήθηκε ένας αμυντικός έτοιμος; Ένας «Θανόπουλος» ή ένας «Καρακατσάνης» στην αμυντική γραμμή; Γιατί να μείνει η άμυνα χωρίς «βάθος»; Όλα αυτά είναι ερωτήματα που προκύπτουν εκ των υστέρων. Κι αν η ομάδα είχε κερδίσει στην Αίγινα, που δικαιούται τη νίκη, τώρα θα θριαμβολογούσαμε. Όμως δυστυχώς για μια ακόμη φορά «προδόθηκε» από συγκεκριμένα λάθη. Κι εμείς τα γράφουμε όλα αυτά για να επισημάνουμε και να βοηθήσουμε (όσο μπορούμε) με αυτές τις επισημάνσεις.
Ο ρόλος των παικτών
Μεγάλη ευθύνη στη  συνολική παρουσία εκτός έδρας έχουν  και οι ποδοσφαιριστές (όχι όλοι). Ίσως τη μεγαλύτερη. Δεν είναι δυνατόν  εντός έδρας να δείχνουν «Μπάρτσα» κι εκτός έδρας να μεταμορφώνονται. Τι μεσολαβεί; Γιατί στην έδρα τους βγάζουν… μάτια μπροστά στον κόσμο κι εκτός έδρας «χάνονται» ή κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο; Τι φταίει; Ποια αδυναμία υπάρχει και δεν την έχουν συζητήσει με τον προπονητή τους; Ποιος παράγοντας ψυχολογικός (ή οποιοσδήποτε άλλος) τους επηρεάζει; Να ψάξουν… μέσα τους και να βρουν μια λύση.
Ο ρόλος της διοίκησης
Πιάτα σπάει.. όποιος πλένει λέει ο λαός κι έχει δίκιο. Γι αυτό και ο προπονητής, οι παίκτες  και η διοίκηση είναι ανθρωπίνως αδύνατο να μην κάνουν λάθη. Η  διοίκηση λοιπόν που έχει φτάσει με τους χειρισμούς της και τις επιλογές της τόσο ψηλά την ομάδα και  όλοι της το αναγνωρίζουμε, έπρεπε να βρει τρόπο να το αναβάλει το παιχνίδι. γνώριζαν απ’ την αρχή πως η ομάδα έπαιζε χωρίς Κουλουκίδη, Αποστόλου. Γνώριζαν απ’ την αρχή πως υπήρχαν προβλήματα. Γνώριζαν απ’ την αρχή πως οι παίκτες θα είναι ταλαιπωρημένοι απ’ το ταξίδι. Έπρεπε να βρει τρόπο να αναβληθεί το παιχνίδι. Υποχρεώθηκαν τα παιδιά να φτάσουν μία ώρα πριν το ματς στο γήπεδο. Πώς να παίξουν; Και επαναλαμβάνουμε αυτά τα γράφουμε γιατί ήρθε η ήττα από το Σαρωνικό. Αν είχαμε κερδίσει θα θριαμβολογούσαμε όλοι μας. Όμως δυστυχώς όλοι κρινόμαστε από το αποτέλεσμα. Κι ακόμη, πήραν δύο παίκτες «ματώνοντας» ακόμη περισσότερο οικονομικά και κάνοντας ζητιανιά για να βρουν χρήματα. Ας έπαιρναν έναν ακόμη στην άμυνα να της δώσουν… λίγο βάθος. Χρειαζόταν ένας αμυντικός έτοιμος και με πολλά χιλιόμετρα σε μεγάλες κατηγορίες. Έχει κάνει κι άλλα λάθη η διοίκηση και κυρίως στο επικοινωνιακό κομμάτι. Όμως δεν είναι της παρούσης να τα αναφέρουμε. Η ήττα στην Αίγινα δε «χωνεύεται». Πόνεσε πολύ γιατί είναι προτελευταία ομάδα. Κι έφερε τη Ζάκυνθο πίσω. Θα πρέπει να κερδίσει στην Κερατέα για να «τουμπάρει» η κατάσταση. Πάνω που είχε «ζεσταθεί» ο κόσμος τον «ξαναπάγωσε» αυτή η ήττα. Τα κεφάλια… μέσα και δουλειά απαιτείται απ’ όλους. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και οι επιτυχίες επίσης.