Σύγχρονη μάστιγα οι εξαρτησιογόνες ουσίες!

Παγκόσμια Ημέρα κατά των ναρκωτικών αύριο, Σάββατο 26 Ιουνίου, και η εφημερίδα μας πραγματοποιεί ένα μικρό απολογισμό των περιπτώσεων εξαρτησιογόνων ουσιών που έχουν απασχολήσει το τμήμα Ασφάλειας Ζακύνθου, τα έτη 2009 και 2010, για να διαπιστώσουμε, για μια ακόμα φορά, ότι αποτελούν τη σύγχρονη μάστιγα για την κοινωνία και τη νεολαία μας.
Σύμφωνα, λοιπόν, με επίσημα στοιχεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ζακύνθου, το 2009, απασχόλησαν την Υπηρεσία σαράντα υποθέσεις ναρκωτικών, ενώ οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα πενήντα άτομα, εκ των οποίων οι δέκα ήταν αλλοδαποί και οι σαράντα ελληνικής καταγωγής.
Επίσης, το πρώτο εξάμηνο του 2010 συνελήφθησαν εννέα ημεδαποί και έξι αλλοδαποί, οι οποίοι σχετίζονταν με δεκαπέντε περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών ουσιών.
Σύνολο: 55 υποθέσεις ναρκωτικών, 65 συλλήψεις, 16 αλλοδαπών και 49 συμπατριωτών μας. Οι αστυνομικοί έχουν κατασχέσει σημαντικές ποσότητες κοκαΐνης, ηρωίνης, ινδικής κάνναβης και ηρεμιστικών χαπιών, οι οποίες θα διατίθεντο στην «αγορά», έναντι αδράς αμοιβής, αφού το «τάλιρο» (τα πέντε γραμμάρια) κοκαΐνης πωλούνται από 300 έως 600 ευρώ, το «τάλιρο» της ηρωίνης από 80 έως 120 ευρώ, το ένα κιλό χασίς 80 με 90 ευρώ και τα χάπια ανάλογα με την ποσότητα και το είδος. Όπως φαίνεται, η κρίση έχει χτυπήσει και το εμπόριο των ναρκωτικών, αφού οι dealers του θανάτου έχουν ρίξει τις τιμές.
Και μία ακόμα διαπίστωση: Η εγκληματικότητα παράγεται, κυρίως, από Έλληνες και όχι από αλλοδαπούς και αυτό πρέπει να το θυμούνται πολύ καλά όσοι διακατέχονται από ρατσιστικό και εθνικιστικό μένος.
Κατά τα άλλα, αρνούμαστε να δούμε το πρόβλημα κατά πρόσωπο, καθώς και να παραδεχθούμε ότι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε συνολικά και ανθρωπιστικά. Όμως, στην κοινωνία που ζούμε δεν υπάρχουν ανθρωπιστικά συναισθήματα, παρά μόνο ατομικά και θηριώδη.

Π. Καρανίκας: «Αναγκαία η ίδρυση Τμήματος Ναρκωτικών και η λειτουργία Μονάδας Υποκατάστατων»!
Ερωτηθείς για το σοβαρό θέμα της χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών στη Ζάκυνθο, ο Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Πάρης Καρανίκας, επεσήμανε, για μία ακόμη φορά, την ανάγκη ίδρυσης Τμήματος Ναρκωτικών στην Αστυνομική Διεύθυνση Ζακύνθου, καθώς και τη λειτουργία Μονάδας Υποκατάστατων, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζονται άμεσα οι ανάγκες των τοξικομανών, με παράλληλη ψυχολογική υποστήριξη, την οποία χρειάζονται τα άτομα αυτά, λόγω της ιδιοτυπίας της αρρώστιας τους.
Επίσης, η Μονάδα των Υποκατάστατων, σύμφωνα με τον κ. Καρανίκα, θα οδηγήσει στη μείωση των κλοπών και της μικροεγκληματικότητας, στην οποία καταφεύγουν οι χρήστες, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα χρήματα για τη δόση τους.
Επιπροσθέτως, ο Πρόεδρος των Ζακυνθινών Αστυνομικών τόνισε ότι το πρόβλημα είναι πάρα πολύ σοβαρό και γι’ αυτό το λόγο, η Πολιτεία πρέπει να βοηθήσει την Υπηρεσία του, στελεχώνοντάς την με το απαιτούμενο προσωπικό, διότι, αυτή τη στιγμή, υπηρετούν στη Ζάκυνθο 122 άτομα, τα οποία γίνονται «λάστιχο», προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αστυνόμευσης, η οποία έχει αυξηθεί λόγω της τουριστικής περιόδου.
Τέλος, ο κ. Καρανίκας ανέφερε ότι η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει και την Αστυνομία, αφού δεν υπάρχουν χρήματα για την πρόσληψη προσωπικού και την προμήθεια του απαραίτητου υλικοτεχνικού εξοπλισμού, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται ακόμα περισσότερο το έργο της Υπηρεσίας.

Ναρκωτικά και εφηβεία 
Τα ναρκωτικά δεν είναι φαινόμενο της σύγχρονης Ιστορίας, όμως, στην εποχή μας έχει πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.
«Είναι σαν όλοι να έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά, να μπαίνουν παντού και να ζητάμε από τα παιδιά να έχουν τη θέληση να αντισταθούν», είναι οι λέξεις μιας δημοσιογράφου – μητέρας μιας δεκαοκτάχρονης χρήστριας, πριν μερικά χρόνια.
Στις μονάδες επειγόντων στα μεγάλα νοσοκομεία, της υποστήριξης της ζωής, καταγράφεται ως ένα καθημερινό φαινόμενο. Και η επαρχία υποφέρει και μέσα στα στενά της όρια η μάστιγα χτυπάει, κυρίως, τα  νέα παιδιά. Στατιστικές, όμως, έχουν αποδείξει ότι η πρώτη εμπειρία με ουσίες συμβαίνει ανάμεσα στα δεκατέσσερα και τα δεκαεπτά.
Το εύλογο, λοιπόν, ερώτημα θα ήταν: «Τι ωθεί κάποιον προς αυτή την διέξοδο; Αφορά την προσωπικότητα, τις αντιξοότητες στη ζωή, τις συνθήκες και διάφορα άλλα τυχαία γεγονότα στη ζωή; Είμαστε μέρος ενός συστήματος συμφερόντων διάφορης ποιότητας και επιβολής συμφερόντων που είναι δύσκολο να ξεφύγουμε;».
Η έλξη του απαγορευμένου, η μίμηση και η περιέργεια είναι σημαντικοί παράγοντες, αλλά δεν είναι απαραίτητα και οι καθοριστικοί, αυτοί που ωθούν τελικά στην εξάρτηση.
Από την άλλη πλευρά, η ηρωίνη, ως γνωστόν, είναι ένα είδος που αποφέρει τρομακτικά κέρδη σε ποσοστά, γι’ αυτό εκδηλώνει ενδιαφέρον το παράνομο κεφάλαιο και εμπλέκονται στη διακίνηση και υπεύθυνοι για τη δίωξη του μηχανισμού.  
Ο ετήσιος διεθνής τζίρος από το λαθρεμπόριο, γενικότερα, μοιάζει εφιαλτικά εξωπραγματικός. Μηχανισμοί έχουν ελέγξει χώρες παραγωγής, κράτη, όπως το παράδειγμα της Βολιβίας, με τη συνεργασία της δικτατορίας της στρατοκρατίας με εμπόρους της  Κολομβίας.
Η χώρα μας, λόγω της θέσης και της ιδιαιτερότητάς της αλλά και των συνόρων της, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και των μεταναστών, διατηρεί μια εγχώρια αγορά συνεχώς διευρυνόμενη.
Ένας ακόμη λόγος είναι ότι, τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί πως είναι μικρό το κόστος. Στο τέλος του κειμένου παρατίθενται ιστορικά γεγονότα, με σκοπό την κατανόηση του θέματος σφαιρικά.
Το πρόβλημα παραμένει πολυσύνθετο με τεράστιες διαστάσεις, πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Ευαίσθητο σημείο παραμένει η πρόληψη.  
Η πρωτογενής πρόβλεψη στην ουσία αποτελεί παιδαγωγική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στις ομάδες υψηλού κινδύνου, που θεωρητικά μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι έφηβοι, φοιτητές, οικογένειες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και προβλήματα, οι μειονότητες γενικά, ορισμένα επαγγέλματα λόγω ιδιαιτεροτήτων, η φυλακή, όπως και η στράτευση και, κυρίως, έφηβοι που είναι μακριά από την οικογενειακή εστία.
Τα νεαρά άτομα στρέφονται στις ουσίες, γι’ αυτό που οι ουσίες συμβολίζουν, όχι για το ότι υπάρχουν.
Ίσως, η αστάθεια του κόσμου μας, στον οποίο η αγωγή και η εκπαίδευση είναι περισσότερο υλιστικές, η ανεργία, η διάβρωση αξιών, οι ανάγκες που θέλουν και τους δυο γονείς να εργάζονται και να μην επικοινωνούν τόσο, όσο θα ήταν αναγκαίο με τα παιδιά τους, θέτουν ακόμη ένα ζήτημα προς τη διέξοδο. Ακόμη και οι γειτονιές έχουν στενέψει πολύ.
Παραμένει γεγονός, διαχρονικά, πως σε πολλές περιπτώσεις η πίεση της ομάδας του φιλικού κύκλου πείθει ένα νεαρό άτομο όταν του προσφέρεται ναρκωτική ουσία για την πρώτη επαφή.
Κανένας δεν γεννιέται χρήστης αλλά γίνεται. Και ίσως, ο ίδιος δεν είναι και ο μόνος υπεύθυνος γι’ αυτό, λογίζοντας το περιβάλλον και όλους μας όταν κάνουμε λόγο για νεαρές ηλικίες κυρίως.  
Η οικογένεια παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, «ως αναντικατάστατος παιδαγωγός» κατά την Ουνέσκο, «το πρώτο φυσικό περιβάλλον κατά τους ψυχολόγους» και είναι απαραίτητες οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς, σχετικά με την αγωγή του σύγχρονου παιδιού και στον τομέα της ψυχικής υγείας. 
Ωστόσο, ίσως, δε θα ήταν δίκαιο να χρεωθεί όλο το βάρος της ευθύνης στην οικογένεια. Οι δικογραφίες τρομάζουν, περιλαμβάνοντας επαγγελματίες που επιτελούν κοινωνικό έργο, κατά τα άλλα από ευυπόληπτα κοινωνικά στρώματα. 
Σε εισηγητική έκθεση της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για τα ναρκωτικά, διατυπώνεται η άποψη πως το σχολείο θεωρείται ως ο δεύτερος βασικός πυρήνας της σωστής ανάπτυξης της προσωπικότητας.  
Η κατανόηση με υπομονή, η συνοχή και η συζήτηση επιβάλλονται στα κρίσιμα χρόνια που σχηματίζεται η προσωπικότητα. Καλό είναι, ως γονείς, να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις κρίσεις, τις απορρίψεις, τις εξεγέρσεις σαν πρόκληση για συζήτηση και φυσικά με τον καταλληλότερο τρόπο.
Υπερβολές επιφέρουν αντίθετα αποτελέσματα και ο φόβος ή ο πανικός που μεταφέρεται λανθασμένα από άλλες περιπτώσεις είναι κακός σύμβουλος.  
Ένα παιδί πρέπει να έρχεται στη ζωή όταν οι γονείς του είναι έτοιμοι να δημιουργήσουν ζεστή ατμόσφαιρα και θετικές σχέσεις μαζί του, διαφορετικά καλλιεργούνται αισθήματα ανασφάλειας. Η ανάθεση στην αρχή μικρών ευθυνών και αργότερα μεγαλύτερων, η αποφυγή της υπερπροστατευτικότητας και της δικαιολόγησης πάντα καλλιεργούν το αίσθημα υπευθυνότητας. Αντίθετα, ευκαιρίες προς συζήτηση, το να μάθει κανείς να ακούει προσεκτικά, καλλιεργούν το διάλογο με τους γονείς και, κατά συνέπεια, με τους άλλους.  
Κάθε παιδί είναι αξιόλογο ως μια ξεχωριστή προσωπικότητα και οφείλουμε να βοηθήσουμε να την βρει, αποδεχόμενοι αυτό που είναι, ενισχύοντας την προσωπικότητά του και την αυτοεκτίμησή του.
Οι ταπεινώσεις, οι συγκρίσεις με όποιους άλλους επιφέρουν, αντίθετα, κακό αποτέλεσμα. Ο έπαινος η ενθάρρυνση σε κάθε πρωτοβουλία βοηθούν στην κρίση του, στην αναζήτηση των θετικών και αρνητικών στοιχείων κάθε προβλήματος.
Ο έφηβος έχει ανάγκη τη συνεργασία, όχι την εξουσία. Είναι βασικό να κρατούν ανοιχτές οι πόρτες του σπιτιού και της καρδιάς. 
Η ομαδική ευθύνη είναι κίνητρο για δράση, διέξοδος από την απομόνωση για δημιουργία, καλλιεργώντας την αυτοεκτίμηση, την παραδοχή και την αναγνώριση. Τα πλατύτερα ιδανικά, όσο και αν ταλαιπωρούνται στην εποχή μας, ανοίγουν ορίζοντες και θεμελιώνουν την αισιοδοξία και την αγωνιστική διάθεση για τη ζωή.  
Το παιδί εκτιμά το γονέα που παλεύει για κείνο και δε δραματοποιεί οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα, που δεν τα αποκρύπτει και δεν τα δραματοποιεί.
Η ευρεία δημοσιοποίηση που δίνεται σε περιπτώσεις θανάτων από ναρκωτικά, παράλληλα με τα εκπαιδευτικά προγράμματα έχουν στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, ενώ παραμένει γεγονός η ευρεία κοινωνική συναίνεση στην καταπολέμηση του προβλήματος.

Κάποιοι σταθμοί στην ιστορία της τοξικομανίας
5000 π.x: Οι Σουμέριοι χρησιμοποιούν το όπιο.
3500 π.χ: Αιγυπτιακός πάπυρος περιγράφει την παρασκευή του αλκοόλ.
900 π.χ: Ο Όμηρος περιγράφει τα «νηπενθή», ένα παρασκεύασμα οπίου.
600 μ.χ: Οι Άραβες εισβάλλουν στην Ινδία και μεταφέρουν εκεί το όπιο. Εκατό χρόνια αργότερα, οι Ινδοί το εμπορεύονται με την Κίνα.
1500: Ο Χριστόφορος Κολόμβος φέρνει τον καπνό από τον Νέο Κόσμο. Ο Παράκελσος εισάγει το λάβδανο, βάμμα του οπίου, στην πρακτική ιατρική.
1600: Στη Βαυαρία, τη Σαξονία και τη Ζυρίχη απαγορεύεται ο καπνός, στο Λουξεμβούργο τη Ρωσία και την Οθωμανική αυτοκρατορία προβλέπεται η ποινή του θανάτου για τους καπνιστές, ενώ το 1729 στην Κίνα, προβλέπεται η ποινή τού δια στραγγαλισμού θανάτου για όποιον χρησιμοποιεί ή εμπορεύεται όπιο.
1762: Ο Άγγλος γιατρός Dover προτείνει ως θεραπευτική αγωγή τη χρήση παράγωγου του οπίου, που θα γνωρίσει επιτυχία ως και τις αρχές του αιώνα μας.
1800: Ο στρατός του Ναπολέοντα μεταφέρει την κάνναβη από την Αίγυπτο στη Γαλλία. Στο «κλαμπ των χασιστών» (όσων μασούν ή καπνίζουν χασίς ή μαριχουάνα), στο Παρίσι, ένα κέντρο πολιτιστικό, καυχώνται ότι ανήκουν ο Μπαλζάκ, ο Μποντλαίρ, ο Δουμάς και ο Γκωτιέ.
1805: Απομονώνεται η μορφίνη, το ενεργό συστατικό του οπίου, και λίγο αργότερα η κοκαΐνη, το δραστικό συστατικό του φλοιού της κόκας.
1874: Μετασχηματίζοντας με χημική σύνθεση τη μορφίνη, εφευρίσκεται η ηρωίνη και 24 χρόνια μετά εισάγεται στην «κλινική πρακτική». Αργότερα, Γερμανός γιατρός χορηγεί κοκαΐνη σε τραυματίες πολέμου για θεραπευτικούς σκοπούς, περιγράφοντας τα πλεονεκτήματά της. Μια δεκαετία μετά, ο πατέρας της ψυχανάλυσης Φρόιντ αρχίζει τη χρήση κοκαΐνης.
19ος αιώνας: Το κρασί Mariani, που περιέχει κόκα του Περού, χρήζει ευρείας κατανάλωσης. Τα φύλλα του φυτού περιέχουν ποσότητα ψυχοδραστικών ουσιών, όπως καφεΐνη, κοκαΐνη κ.α.  Ανάμεσα στους διάσημους καταναλωτές, η βασίλισσα Βικτωρία και ο Πάπας Λέων ο ΙΓ΄, ο οποίος, μάλιστα, το βράβευσε με χρυσό μετάλλιο. Το ποτό μιμήθηκαν στην Ιταλία και αργότερα στην Αμερική, όπου ο John Pemberton, με πολλές αλλαγές μετασχημάτισε τη σημερινή Coca Cola, όταν μάλιστα, το 1903, αντικαταστάθηκε από την εταιρία η κοκαΐνη με καφεΐνη.
1912: Εισάγεται στη θεραπεία η φαινοβαρβιτάλη με την ονομασία luminal και ορίζονται συμβάσεις, σύμφωνα με τις οποίες θα υποβάλλονται σε έλεγχο τα οπιούχα και η κοκαΐνη. Λίγο αργότερα, ιδρύονται για πρώτη φορά οι «Narcotic Clinics». Μόνο το 1932 κλείστηκαν στη φυλακή 45.000 άτομα για αθέμιτη χρήση αλκοόλ, κατά της διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, που ισχύει έως και το 1933, ενώ  χιλιάδες χάνουν τη ζωή τους από δηλητηρίαση, καθώς στα συστατικά του παράνομου αλκοόλ υπήρχαν και τοξικές ακαθαρσίες.
1921: Σε 14 Πολιτείες των ΗΠΑ τα τσιγάρα είναι παράνομα.
1925: Αρχίζει μια σειρά Διεθνών Συνθηκών.
Στα πρώτα συνέδρια καθαρίζεται μεταξύ των κρατών το κρατικό μονοπώλιο του οπίου και, λίγο αργότερα, το ίδιο έτος και σε άλλα οπιούχα και την κάνναβη.
Η συνθήκη της Γενεύης το 1935, επιβεβαιώνει με κάποιες τροπολογίες. Ένα χρόνο αργότερα υπογράφεται νέα μορφή της συνθήκης που επικυρώνεται και από την Ιταλία το 1960, και 7 κράτη καθίσταται δυνατό να παράγουν και να εξάγουν όπιο, Ινδία, Γιουγκοσλαβία, Ρωσία, Βουλγαρία, Τουρκία, Ελλάδα, Ιράν. Από αυτά, πρακτικά, μόνο τα δύο πρώτα παρήγαγαν τόσο, ώστε και να εξάγουν.
Ακολούθησε η Ενιαία Συνθήκη της Νέας Υόρκης, το 1961, και άλλες με σκοπό «τη φροντίδα για τη φυσική και ηθική υγεία της ανθρωπότητας».
Στην πραγματικότητα, εκτός αυτού του σπουδαίου λόγου, δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά τα έθνη δεν κάνουν λόγο για το αλκοόλ και τον καπνό. Θα το έκαναν εάν οι μεγάλες εταιρίες είχαν διαφορετικές εθνικότητες. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι γίνεται λόγος έντονα για το όπιο και την κάνναβη, από το 1912 και μετά, όταν η τοξικομανία έγινε ανεξέλεγκτο οικονομικό βάρος για τα κράτη, είτε κοινωνικά είτε οικονομικά, λόγω της υπερβολικής ανάπτυξης του λαθρεμπορίου που αρχίζει να ξεφεύγει από τον έλεγχο. Ένας κύριος λόγος, ουσιαστικά ήταν να συγκεντρωθούν οι δυνάμεις των αποικιακών κρατών, για να επιβάλουν άλλα μονοπώλια διεθνούς δικαίου στην παραγωγή και διακίνηση, καθώς και παράλληλων συμφερόντων.
Το 1839 στις διαμαρτυρίες του αυτοκράτορα της Κίνας για τις καταστροφές που προκαλεί το όπιο, η Αγγλική Βουλή των Κοινοτήτων απάντησε πως «είναι ασύμφορο να εγκαταλείψει μια πηγή εισοδημάτων τόσο υψηλών, όπως εκείνα που αποφέρει η Εταιρεία των Ινδιών που εμπορεύεται όπιο».
Με τη σύλληψη Άγγλων εμπόρων, η βασίλισσα Βικτωρία μπόρεσε να υπερισχύσει στον Α΄ Πόλεμο του οπίου στην Κίνα, διατηρώντας εκεί τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια καταναλωτές (το 1946 υπήρχαν ακόμη 40 εκατομμύρια) και αργότερα, έχοντας ανάγκη τη στρατιωτική συμμαχία άλλων αποικιακών κρατών, κατόρθωσε να νικήσει και στο Δεύτερο.
Το 1906 στην απόφαση της Κίνας να εμποδίσει την καλλιέργεια της παπαρούνας, τα ισχυρά κράτη της Δύσης προσπαθούσαν να εμφανίσουν την Κίνα στις  συνθήκες ως μειοψηφία.
1928: Στη Γερμανία το 1% των γιατρών είναι εξαρτημένοι.
1941: Ο Στρατάρχης της Κίνας καταργεί την καλλιέργεια της μήκωνος της υπνοφόρου στη χώρα του και δεν είναι τυχαία τα πρωτόκολλα των συνθηκών που ακολουθούν τα επόμενα χρόνια.
Εφευρίσκεται συνθετικό υποκατάστατο της μορφίνης που εισάγεται στην ιατρική και η ιεραρχία των Αμερικάνων γιατρών την ονομάζει μεθαδόνη που υιοθετήθηκε αρχικά το 1950.
Το 1968 περίπου 1.000 ασθενείς λάμβαναν μεθαδόνη, αλλά στη δεκαετία του ’70, θα σχηματιστεί και για αυτήν την ουσία παράνομο εμπόριο.
1942: Πειραματίζονται, τυχαία, με το LSD.
Ο OHE υπολογίζει 200 εκατομμύρια τους καπνιστές της κάνναβης παγκόσμια, ενώ, το 1967, στις ΗΠΑ ξοδεύονται 250 εκατομμύρια δολάρια, το χρόνο, για τη διαφήμιση μόνο των τσιγάρων και, τα επόμενα χρόνια, στους δείκτες της οικονομίας των κρατών της Ευρώπης, το μονοπώλιο τσιγάρων και οινοπνεύματος αποδίδει, κάθε έτος, εκατομμύρια δολάρια.
Το 1970 ο βραβευμένος με Νόμπελ βιοχημικός Gyorgyi, μιλώντας για τα προβλήματα των νέων, όταν ρωτήθηκε «τι θα έκανε στην ηλικία των 20 ετών», δηλώνει: «Κάτω από αυτές τις φρικτές και παράλογες συνθήκες, θα πορνευόμουν και θα έπαιρνα φάρμακα ενάντια σε αυτό το τρομερό είδος ηλιθίων που κυβερνά τον κόσμο».
Παράλληλα, δραστηριοποιούνται οι πρώτες κλινικές μεθαδόνης στην Ευρώπη, υπό κυβερνητικό έλεγχο και με πολύ υψηλό κόστος.
1971: Από τα 7 κράτη παραγωγούς του πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης, η Τουρκία απαγορεύει την καλλιέργεια του οπίου, η Ρωσία και η Βουλγαρία παράγουν για εσωτερική χρήση (η Ελλάδα είχε πάψει πριν χρόνια) και παραμένουν η Γιουγκοσλαβία με μικρή παραγωγή και η Ινδία που, υπό την εξουσία των Γκάντι, το 1979 υπογράφει με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας συμφωνία, βάση της οποίας θα εκρίζωνε, μέσα σε 25 χρόνια, την καλλιέργεια της κάνναβης. Αργότερα, όμως, αποφάσισε να μην το πράξει, όπως και άλλα κράτη παραβίασαν παρόμοιες συνθήκες με τον ίδιο τρόπο.
Το 1975, στην Ιταλία, εγκρίνεται ο νόμος 685, που ρυθμίζει την παραγωγή, το εμπόριο και την κατανάλωση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών και κάνει διάκριση ανάμεσα σε πωλητή και καταναλωτή, θέλοντας να αποποινικοποιήσει την κατανάλωση.
Το 2002 στη χώρα μας, με υπουργική απόφαση, ήρθε η έγκριση της χορήγησης βουπρενορφίνης. Τα εν λόγω προγράμματα έσπειραν την ελπίδα σε χιλιάδες εξαρτημένους και χαρακτηρισμένους «τελικού σταδίου» χρήστες. Ουρές και πάλι ατελείωτες δημιουργήθηκαν από απεγνωσμένους ανθρώπους που αναζητούσαν το φάρμακο που θα γιάτρευε την «αρρώστια» τους.

Πηγή a33.gr

Βιβλιογραφία: Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα Η διεθνής των ναρκωτικών.