Οι διακοπές είναι λαϊκό δικαίωμα

του Γιάννη Κορφιάτη*

Οι διακοπές και η αναψυχή είναι δικαίωμα των εργαζομένων, της νεολαίας, αλλά και γενικότερα της λαϊκής οικογένειας. Ο τουρισμός είναι κατ’ εξοχήν κοινωνική ανάγκη για την αναπλήρωση της εργατικής δύναμης και σε καμία περίπτωση δεν είναι προνόμιο των ολίγων.
Είναι απαράδεκτο ότι πάνω από το 50% των Ελλήνων δεν μπορούν να πάνε διακοπές, γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα και ένα μεγάλο μέρος πηγαίνει σε συγγενικά σπίτια ή απλά περιορίζει το χρόνο των διακοπών του.
Υπάρχει ζωτική ανάγκη για τους εργαζόμενους και τους νέους και αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να μην αποτελεί, ταυτόχρονα, δικαίωμα στις διακοπές, στην αναψυχή.
Αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να καλύπτεται από την ιδιωτική πρωτοβουλία και να θυσιάζεται στο βωμό των κερδών των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον τουρισμό. Ευνοημένοι είναι οι μεγάλοι τουρ οπερέιτορς και οι μεγαλοξενοδόχοι.
Γι’ αυτή την απαράδεκτη, για τα λαϊκά συμφέροντα, κατάσταση επιμελώς φρόντισαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ακολούθησαν και ακολουθούν και στον τομέα του τουρισμού την πολιτική, που, κυριολεκτικά, εκχώρησε και εκχωρεί στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου δικαιώματα για να κατοχυρώνει τα κέρδη του στον τουρισμό.
Η κυβέρνηση προχωράει ταχύτατα στην ικανοποίηση όλων των αναγκών του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο του τουρισμού και στην κυριολεξία προσφέρει «γη και ύδωρ», όπως φαίνεται και από το χωροταξικό του τουρισμού, με το οποίο διευκολύνει την παραχώρηση δημόσιου πλούτου στους κεφαλαιοκράτες για εκμετάλλευση. Όλο και περισσότερο συγκεντρώνεται ο τουρισμός σε λιγότερα χέρια, με αποτέλεσμα και οι μικρές, συνήθως οικογενειακές επιχειρήσεις, να είναι υπερχρεωμένες, να λιγοστεύει ο χρόνος παραμονής σ’ αυτές των τουριστών και τελικά να χρεοκοπούν και να κλείνουν. Ο έλεγχος από τις μεγάλες επιχειρήσεις είναι ασφυκτικός και η δυνατότητα των μονοπωλίων στον τουρισμό δεν αφήνει, σε τελική ανάλυση, ούτε έναν τουρίστα «ελεύθερο» για να αφήνει έσοδα στην ντόπια οικονομία. Τα πάντα σ’ όφελος των μεγάλων ξενοδόχων και των τουρ οπερέιτορς.
Τα νησιά μας έχουν μετατραπεί σε γαλέρες, με κωπηλάτες τους εργαζόμενους σε συνθήκες μαύρης – κατάμαυρης – εργασίας.
Η πρωτογενής παραγωγή με τη «μονοκαλλιέργεια» στον τουρισμό έχει υποβαθμιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μειώνεται δραματικά ο πρωτογενής τομέας και ακολουθεί ο δευτερογενής στην παραγωγή.
Κοντά σ’ όλα αυτά προστίθεται και ο παράγοντας «εργοδοσία» που οδηγεί τους εργαζόμενους στον τουρισμό σε εργασιακή και ανθρώπινη εξαθλίωση.
Δεν υπάρχει άρθρο της εργατικής νομοθεσίας που να μην παραβιάζεται. Ελάχιστοι εργάτες στον τουρισμό απασχολούνται με οκτάωρο, κυρίως στις επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας και το κυριότερο πάνω από το 90% των εργαζόμενων απασχολείται εποχιακά. Έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις η ανασφάλιστη εργασία, το πενθήμερο εφαρμόζεται σε ελάχιστες περιπτώσεις, ρεπό στην αιχμή της τουριστικής περιόδου δεν υπάρχουν. Η εντατικοποίηση στη δουλειά παίρνει διαστάσεις ανησυχητικές για την υγεία των εργαζομένων προς όφελος των εργοδοτών που ολοένα χρησιμοποιούν λιγότερους εργαζόμενους. Όλες οι μορφές μερικής απασχόλησης εφαρμόζονται στα ξενοδοχεία. Η τρομοκρατία βασιλεύει στους χώρους δουλειάς με τη «δαμόκλεια σπάθη» της απόλυσης και των προστίμων. Η ταξική εκμετάλλευση σ’ όλο της το μεγαλείο.
Αλήθεια, η τεράστια πλειοψηφία της εργατικής τάξης των μικροεπαγγελματιών των οικογενειακών επιχειρήσεων, της αγροτιάς στο νησί σε τι ωφελείται από τον τουρισμό;
Η αγροτική παραγωγή υποβαθμίζεται συνεχώς, μικρές επιχειρήσεις κλείνουν, οι εργάτες υπερεκμεταλλεύονται και κακοπληρώνονται, ελεύθερος χρόνος «μην τον είδατε». Οι δικοί μας άνθρωποι οι φτωχοί, οι προλετάριοι, δεν έχουν, ουσιαστικά, δικαίωμα στην αναψυχή, στον τουρισμό.
Πίσω από τα λαμπερά καταλύματα κρύβεται το σκοτάδι της υπερεκμετάλευσης των εργαζομένων στον τουρισμό και ο αποκλεισμός της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργατικών οικογενειών από το όνειρο των διακοπών. Αυτή είναι η αλήθεια!
Ανάπτυξη υπάρχει μόνο για τους μεγαλοσχήμονες, που εκμεταλλεύονται, όπως χυδαιότατα λένε, το «τουριστικό προϊόν». Γι’ αυτούς οι άνθρωποι είναι προϊόντα για κατανάλωση και οι εργαζόμενοι σύγχρονοι δούλοι στις σύγχρονες ακίνητες γαλέρες, τα νησιά μας.
15.000 χιλιόμετρα ακτών έχει η πατρίδα μας. Ήρθε ο καιρός που τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας πληρώνουν εισιτήριο για τη θάλασσα, την προαιώνια φυσική διέξοδο για την ψυχική και οικονομική ισορροπία των ανθρώπων.
Θα τους αφήσουμε;
Εμείς λέμε κατηγορηματικά όχι. Με την οργάνωση στα ταξικά σωματεία του ΠΑΜΕ. Με τον καθημερινό μας αγώνα στα ξενοδοχεία και στις επιχειρήσεις μας, εκεί που τρομοκρατούνται και απολύονται τ’ αδέρφια μας οι εργάτες, θα χτίσουμε, πέτρα την πέτρα, το οικοδόμημα της καινούριας κοινωνίας, όπου στην εξουσία θα είναι οι άνθρωποι που παράγουν τον πλούτο.
Θα χτίσουμε την καινούρια κοινωνία όπου όλοι οι εργάτες θα έχουν δικαίωμα στον τουρισμό με δωρεάν διακοπές, όπου το ξενοδοχείο θα διευθύνονται από τους εργάτες, που ξέρουν πολύ καλά να τα λειτουργούν και να τα διευθύνουν.
Δεν πρόκειται, ως ΚΚΕ, να διαχειριστούμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα στα ξενοδοχεία και τις επιχειρήσεις που λειτουργούν στη βάση της υπερεκμετάλλευσης και της συσσώρευσης του πλούτου στους καπιταλιστές στον τουρισμό και όπου αλλού.
Έχουμε συγκεκριμένη πρόταση, που αφορά, όμως, στους ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο και στον τουρισμό.
Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τις διακοπές ως δικαίωμα των λαϊκών νοικοκυριών και τον τουρισμό ως βασική δραστηριότητα, σε αναλογία με τη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή, σε αναλογία με τις ανάγκες εκπαίδευσης του εργατικού δυναμικού, σε ισορροπία με τη φύση και, ως εκ τούτου, τονίζει ότι χρειάζεται κεντρικός σχεδιασμός, ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων και κοινωνικός έλεγχος.

* Ο Γιάννης Κορφιάτης είναι μέλος της ΝΕ ΚΚΕ Ζακύνθου