Και εμείς… καθόμαστε!!!

Μπορεί να βρισκόμαστε στα τέλη Νοεμβρίου, ο καιρός όμως τις τελευταίες ημέρες μάλλον ανοιξιάτικος χαρακτηρίζεται, αν κρίνουμε από την ηλιοφάνεια και τις σχετικά υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και σε ότι αφορά την δραστηριότητα, γιατί εκεί, όπως όλα δείχνουν επικρατεί απραξία και έχουμε πέσει σε χειμερία νάρκη.
Χειμερία νάρκη, που τείνει να γίνει καθεστώς, αφού πέραν των όποιων εξελίξεων σε όλους τους τομείς, που εκ των πραγμάτων είναι αναπόφευκτες, σε επίπεδο κοινωνίας τα πράγματα δεν πάνε καλά. Που είναι οι ενεργοί πολίτες αυτού του τόπου; Που πήγε το ενδιαφέρον για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους; Που βρισκόμαστε σήμερα και τι θα γίνει αύριο; Υπάρχει αντίσταση ή η κοινωνία έχει αφεθεί κυριολεκτικά στην τύχη της;
Και τελικά ποιος φταίει και που εστιάζεται το πρόβλημα; Το ζητούμενο είναι μία κοινωνία που δέχεται αβασάνιστα τα πάντα, ως κάτι αναπόφευκτο που έτσι και αλλιώς θα συμβεί ή μήπως τα πράγματα θα πρέπει να διαμορφώνονται με τους ίδιους τους πολίτες σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι σε ρόλο απλού παρατηρητή;
Μήπως βολεύονται κάποιοι να ζουν στην απραξία και τον ωχαδελφισμό; Μήπως επιλέγουν να μην «σπάσουν τα αυγά» για να μην γίνουν δυσάρεστοι, για να μην κουραστούν, για να μην βρεθούν αντιμέτωποι με καταστημένα; Η ζωή τελικά είναι ένα κατεστημένο και κατά συνέπεια δεν αξίζει τον κόπο να την αλλάξουμε; Και τι κάνουμε λοιπόν, παράδοση άνευ όρων; Γιατί μην μου πει κανείς ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει ανθρώπους με φρέσκιες ιδέες, ανοιχτά μυαλά, ικανά να σκεφτούν, να προτείνουν, να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν.
Γιατί η παραδοχή ότι κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό, αυτομάτως καταδικάζει την κοινωνία στη στασιμότητα. Και εν ολίγοις αυτό που διαπιστώνουμε, είναι μία κοινωνία αυτή τη στιγμή που έχει μπει διασωληνωμένη στην εντατική. Δεν αντιδρά και απλώς είναι σαν να περιμένει να επέλθει το μοιραίο. Μόνο που μας διαφεύγει κάτι βασικό.
Όταν επέλθει το μοιραίο δεν υπάρχει επιστροφή. Πέφτουν οι τίτλοι τέλους και στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι ταινία να βάλεις το dvd να παίξει από την αρχή. Μία ταινία, ένα δίσκο, μπορείς να τα βάλεις να παίξουν από την αρχή ξανά και ξανά, μέχρι να τα εμπεδώσεις.
Τι κάνει λοιπόν η κοινωνία σήμερα, για όλα τα κακώς κείμενα; Πόσες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί; Τα περιμένουμε όλα από τους πολιτικούς; Μέγα λάθος. Γιατί οι πολιτικοί, είναι πολιτικοί και εκ των πραγμάτων, πριν από τη λήψη κάθε απόφασης θα λάβουν πρώτα υπόψη το πολιτικό κόστος και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Γιατί μην μου πει κανείς ότι για το χάλι για παράδειγμα που επικρατεί σήμερα στο δημόσιο τομέα, δεν έχουν ευθύνη οι πολιτικοί. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Γιατί ακόμη και εάν το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και οι απόδοση ευθυνών βαρύνει την ηγεσία του εκάστοτε Υπουργείου, την ίδια ευθύνη έχει και το υπόλοιπο σώμα του ψαριού και εν προκειμένω, όλοι όσοι ασκούν εξουσία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Και πολύ περισσότερο, την ευθύνη την έχει ο ίδιος ο απλός πολίτης, που αποδέχεται αβασάνιστα τις καταστάσεις, χωρίς να αντιδρά, χωρίς να ενίσταται, πλην μεμονωμένων περιπτώσεων, που άπτονται προσωπικών υποθέσεων. Όταν ένας πολίτης δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, τότε αντιδρά για να πετύχει αυτό που θέλει.
Όταν κάτι δεν αφορά τον ίδιο προσωπικά, ακόμη και εάν είναι στραβό, το παραβλέπει. Αυτό όμως που δεν έχουν καταλάβει οι περισσότεροι, είναι όλους μας αφορούν όλα. Και για να μην παρεξηγήσουμε τα πράγματα. Το όλους μας αφορούν όλα, δεν έχει να κάνει με το κουτσομπολιό και του τι κάνει ο καθένας στη ζωή του.
Αφορά την κοινωνία που ζούμε και πως έχουμε διαμορφώσει την καθημερινότητα και τελικά το αύριο αυτής της κοινωνίας. Εκεί, υπάρχει μερίδιο ευθύνης σε όλους. Που είναι οι νέοι άνθρωποι για να ασχοληθούν με τα κοινά; Ακόμη και τα συμβούλια νέων πήγαν περίπατο. Που είναι οι γυναίκες, που είναι οι επιστήμονες, που είναι οι βιοπαλαιστές; Καμία αντίδραση; Εύκολο να γίνει κάποιος κριτής των πάντων.
Το δύσκολο είναι να γίνει διαμορφωτής της καθημερινότητας, της εξέλιξης των πραγμάτων. Και μπορεί η απογοήτευση να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα, αλλά η προσπάθεια, σίγουρα αξίζει τον κόπο. Άλλωστε, το ταξίδι είναι που μετράει…
Δεν μπορεί λοιπόν να είναι κάποιος απλός επιβάτης, θα πρέπει να σηκώνεται και λίγο από τη θέση του. Όχι τίποτα άλλο, θα μουχλιάσει στο ίδιο σημείο και το ταξίδι, θα είναι βασανιστικό, ενώ η ουσία, είναι να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή…