Ξεμείναμε απο (Β)ΕΣΠΑ;

Διαβάζουμε για ΕΣΠΑ… μη προσέλευση αιρετών στις συνεδριάσεις για να διεκδικήσουν… για μείωση του τουρισμού… για έλλειψη υποδομών… για πολλά και επαναλαμβανόμενα λάθη που έγιναν, για χρηματοδοτήσεις που δεν απέδωσαν ποτέ, ή χάθηκαν στην πορεία, για εκ των υστέρων διεκδικήσεις λιμενικών υποδομών για την καλύτερη εξυπηρέτηση των τουριστών. Έργα που έγιναν μετά από κακές μελέτες και σε αστείους υπολογισμούς κατευθύνσεων, παρεμβάσεις που ακυρώθηκαν εκ του αποτελέσματος και ζημιές σε μόνιμη βάση.
Ποτέ δεν είδαμε, και σε καμία περίπτωση δεν καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε τις υποδομές του νησιού μας ως τον μεγαλύτερο αναπτυξιακό πυλώνα της περιοχής μας. Αυτή είναι η αλήθεια, αν διαπιστώσουμε, παρά τις προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν, την πραγματική εικόνα του χώρου σήμερα, συγκρίνοντάς την βεβαίως, με τη δυναμική προοπτική του αλλά και το ρόλο που έπρεπε ήδη να διαδραματίζει στη Ζάκυνθο και όχι μόνο…
Και δεν μπορέσαμε ποτέ να τις συνδυάσουμε με τις υπόλοιπες δυνατότητες που εμφανίζουμε ως νομός. Γιατί η πόλη μας, είναι αυτή που, εν πάση περιπτώσει, είναι επειδή συνδέεται ως… “γέφυρα” επισκεψιμότητας από θαλάσσης με την υπόλοιπη Ελλάδα. Υπάρχει δηλαδή ως σημείο τουριστικής αναφοράς, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Το σημαντικότερο στοιχείο που έλειψε από τους διαχειριστές της τύχης μας και τους τεχνοκράτες συμβούλους τους ήταν η… διορατικότητα! Τόσο στον τομέα των έργων -που ειδικά για το νησί μας μέχρι τώρα υπήρξε οδυνηρή- όσο και στην αξιοποίηση της τουριστικής του εξέλιξης, με δεδομένη την μελλοντική τακτική άφιξη κρουαζιερόπλοιων που θα κινηθεί πάντα σε εντυπωσιακά αυξητικούς ρυθμούς!!!
Αυτά έχουμε κάνει στη Ζάκυνθο, αν θέλουμε να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Επί έτη πολλά, η ίδια εικόνα, με μοναδικό “θετικό” στοιχείο την αύξηση των παροπλισμένων πλοίων στο λιμάνι καταλαμβάνοντας θέσεις που θα μπορούσαν να καταστούν λειτουργικές. Και όλα τα παραπάνω χωρίς κανένας ποτέ να “απολογηθεί”, χωρίς κανένας να την… “πληρώσει”. Για όσα κωμικοτραγικά κάθε φορά συνέβησαν και για όσα σπουδαία και σοβαρά δεν έγιναν…
Το γεγονός ότι πανηγυρίζουμε την κάθοδο απο τις λάντζες πολλών τουριστών που κάνει ελάχιστους επαγγελματίες να κάνουν “χρυσές δουλειές” δεν πρέπει να μας καθησυχάζει. Δεν μπορεί να είναι αυτός ο στόχος μιας πραγματικής και μακροχρόνιας ανάπτυξης. Σαφώς και έχουμε να κερδίσουμε περισσότερα, σε έναν οργανωμένο τουριστικό άξονα στις γραμμές του οποίου θα κινούμαστε όλοι μας. Δεν είναι απλό, ούτε όμως και εξαιρετικώς δύσκολο!
Σήμερα, ξαναγίνεται και πάλι συζήτηση περί των έργων. Διάθεση εκατομμυρίων ευρώ, βελτίωση λειτουργικότητας του θαλάσσιου χώρου, επεκτάσεις, βελτιώσεις στις θέσεις προσέγγισης κρουαζιερόπλοιων, κ.λπ. Όλα αυτά καλά είναι. Θα λειτουργήσουν ωστόσο πρόσκαιρα και αποσπασματικά αν δεν τεθούν κάτω από ένα πλάνο εφαρμόσιμης στρατηγικής, που θα αναζητήσει και θα επιδιώξει αυτά που θέλουμε για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια.
Οι μικροτοπιστικές πρακτικές και οι προσωπικές ιδιοτελείς βλέψεις είναι οι δύο βασικοί παράγοντες που έχουν δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο τοίχος για την προώθηση λύσεων. Η αντιμετώπιση του θέματος της ανάπτυξής μας κάτω από την αντίληψη πως πρόκειται για ένα πεδίο έκφρασης ατομικών πρωτοβουλιών κύριο στόχο την αύξηση της προσωπικής αποδοχής στις τοπικές κοινωνίες, είναι η γάγγραινα που εδώ και χρόνια δεν αφήνει την ανάπτυξη πραγματικών βημάτων προόδου στον τομέα αυτό. Γεγονός για το οποίο φέρουν ευθύνη οι τοπικοί αιρετοί εκπρόσωποι όλων των βαθμίδων.
Αν μείνουμε στο να “πανηγυρίζουμε” κάποια μικρά εκατομμύρια ευρώ που… διορθώνουν λάθη προηγούμενων κακοτεχνιών, θα βλέπουμε τους τουρίστες να έρχονται μεν, αλλά να φεύγουν γρήγορα και χωρίς καμία ιδιαίτερη οικονομική σημασία για τον τόπο…